Yazar:
James A. Levine
Çevirmen:
Ender Nail
Yorumlar ve İncelemeler
MAVİ DEFTER-JAMES A.LEVINE,232 sayfa,
Bu Mavi Defter’de yazılanlar öyle bildiğiniz şeyler değil,çok daha farklı;dışı mavi,içi kara bir defter….Burada benim hayatım yazılı.Peki ben kim miyim?…
“Adım Batuk .Mumbai’nin en kalabalık Caddesi’nde kafese konulmuş 15 yaşında bir kızım. Altı yıldır buradayım. Güzelliğime ve sahip olduğum şu kurşun kaleme şükürler olsun. Güzelliğim doğuştan. Kalemimse Mamaki Briila’nın yani patronumun kulağından geldi.
Ben babamın gümüş-gözlü leoparıydım. Ama buraya gelmeme göz yuman babamı asla affedemiyorum. Önümdeki parlak geleceğe dair verdiği sözlere rağmen nasıl olmuştu da o gümüş-gözlü leoparının burada bir kurbanlık koyun gibi satılmasına razı olmuştu?
Ben burada her gün pastayı fırına veriyorum.Pastacı mıyım?Yooo,hayır pastacı değilim ama burada öyle demem gerekiyor.Burada tek bir arkadaşım var adı Puneet.Ben ona prensim diyorum.O on dört yaşında ve çok güzel.Bu cadde de tek erkek.Puneet yakında erkeksi bir görünüme kavuşacak,bunu vücut gelişimine bakınca anlayabiliyorum.
Eğer ergenliğe girerse onun davranışlarının nasıl olması gerektiği konusunda bir eğitim verilip,yepyeni bir stile sahip olması sağlanacaktı…
Ben yaşıtlarımla okula gidecek yaştayken ne işim vardı burada?
Neden çocukların üzerlerinde üniformalar var?,Hapishanede miydiler?”
~~~~~~~~~~~~~~~~
Kitap yaklaşık bir senedir okunmak üzere kütüphanemde bekliyordu.Bir Hint kitabı olduğunu biliyordum ama konuyu bilmiyordum.Sürekli elim gidip araya başka kitaplar girdikçe okuma süresi uzadı ve artık seni okuyacağım dedim.Kitabın arka kapak yazısını okuduğumda ve ilk sayfaları çevirdiğimde ben ne okuyorum dedim,bu kadar mı tesadüf olur.Ülke bu konularla çalkalanırken(çocuk kaçırma,taciz,pedofili…) bu kitabı okumak gerçekten çok zordu.Okudum bitti ama bir süre
Puan vermedi
#JamesALevine
#MaviDefter 225 sy
#KoridorYayınları
Tecrübesizlik ya da saflık bir yerde kurtuluş oluyordu çünkü bir bakire kadar temiz sayfanın üzerinde ne bir şekil, ne bir gölge ne de bir renk olabilirdi. Boş bir tuval üzerine resim yapmak, daha önceden boyanmış olanın üzerine yapmaktan çok daha kolaydır.
__________________________
Merhaba arkadaşlar 🪽
Sizlere, İnsan ruhunun nelere dayanabileceğini gösteren, yüreğinizi dağlayacak, James A. Levine'in gerçek bir yaşanmışlıktan kaleme aldığı, Hindistan'ın Mumbai kentindeki çocuklara yönelik seks köleliği & fuhuş dehşetine cesur ve duygusuz bir bakış açısı sunan ,çocuk istismarı - pedofili üzerine bildiğiniz her şeyi unutturacak, her sayfası tartışma yaratacak, günümüz uygarlığının nabzını tutup, anlamını yeniden sorgulayacak- sordurtacak ''MAVİ DEFTER'' adlı kitabın tanıtımı ile geldim
__________________
MAVİ DEFTER;
Masumiyeti elinden alınan Batuk , henüz dokuz yaşındayken babası tarafından seks kölesi olarak satılır. (Nasıl olur da bir ebeveyn çocuğunu böyle iğrenç bir şekilde satar ve sonsuza kadar arkasını hiç tereddüt etmeden dönüp gider.. Hele ki bir de evladının başına ne geleceğini nelere maruz kalıp, yaşayacağını bile bile)
Hayatı sadizm, tecavüz, psikolojik - fiziksel şiddet, açlık ve hastalıklarla renkleniyor, kendi deyimi ile alaycı bir şekilde..
Her gün, bir çok kez , akla gelemeyen veyahut gelebilecek dehşet verici her türlü istismara ve de sapkınlıklara uğrayan küçük Batuk, okuma-yazma bildiği için hikayesini ve de yaşadıklarını , ''Mavi Defter'' dediği günlüğüne aktarır, kendince..
Dünyada insan dışı hiç bir varlık pedofili, istismar , psikolojik - fiziksel şiddet gibi iğrenç olduğu kadar akıl almaz yaklaşımlarda bulunmazken ,eserde bir babanın öz kızını veyahut oğlunu seks köleliği için
Hindistan'da 14 yaşında genel eve satılan Batuk'un acı yaşamını anlatan üzücü bir kitap insanın okuyup da kayıtsız kalması mümkün değil.. herkesin okuması gereken bir eser. Tavsiye ederim
15 yaşındaki Hintli Batuk’un hatıra defteri, mavi defter. Batuk, Hindistan kırsalında çok çocuklu fakir bir ailenin kızıdır. 9 yaşına geldiğinde babası evi geçindirebilmek için kadın tacirlerine satar. Zorlu bir hayat Batuk’u karşılar. Şiddetin her türlüsüne maruz kalır. Arkadaşlarından dayanamayıp kaçanların sonu kötü olur. Sistem onlara tam bir cehennem yaşatmaktadır. Bulduğu bir kalemle yaşadıklarını yazmak ona iyi gelir. İnsan hep bir mucize olacak, bu vahşet dinecek diye bekliyor, umutlanıyor. Okurken “bu kadar da olmaz!” diyorsunuz. Lisans eğitiminde çok sevgili rahmetli hocam Prof. Dr. Teoman Duralı öyle bir Hint kültürü-Hint felsefesi anlatmıştı ki ister istemez Hindistan’a sempati duymuştum. Bu kitap bende travma yarattı. Kocaman bir coğrafyada yankılanan kadın-çocuk çığlıklarını duyar gibi oldum. Soğudum Hindistandan! Kadına -çocuğa yönelik şiddet ve cinsel saldırıların azalmak yerine artması medeniyete bakışımı da etkiledi. Mavi defterlerin yazılmaması, toplumsal cinsiyet kavramının raflara kalkması dileği ile okuyacak kitabınız bol olsun :)
Hindistan kırsal bölgelerinden birinde 9 yaşındayken seks kölesi olarak satılmış, yaşıtlarına göre son derece olgun 15 yaşındaki Batuk'un hayata tutunma çabası anlatıyor. Batuk fuhuş caddesinde acılarla dolu yaşamını sürerken bir kalem bulmayı başarır ve düşüncelerini kendine özgü tarzıyla bir günlüğe aktarmaya başlar.
Öncelikle kesinlikle okumanızı tavsiye ederim..
Hindistan'ın kırsal bir bölgesinde babası tarafından köle olarak satılan Batuk'un hikayesi.Küçük bir kalemle gün be gün yazılan ağır hayatı insanı derin düşüncelere sevk ediyor. Ve belki kaçıncı kez kendi iç dünyanızda hiç olmadığı kadar oradan oraya savruluyorsunuz. Ve acaba coğrafya kader mi? Tekrar soruyorsunuz.
Daha fazla yazmak isterdim ama havası kaçmasın. İyi okumalar
“Bir çocuğun kaleminden dökülen kelimelerle bir insanlık suçunun anatomisi.”
Batuk henüz 9 yaşındayken, sırf babası ona iyilik ettiğini düşündüğü için bir kamyonetin arkasında bilinmezliğe gönderiliyor. Mumbai’de “Kafesler Sokağı”na satılıyor. 15 yaşında, bedenini satarak hayatta kalmaya çalışan bir çocuk artık. Ama Batuk’un elinde bir silah var: bir kalem ve bir defter. O deftere yalnızca yaşadıklarını değil, olmak istediği kişiyi, yaşamak istediği hayatı da yazıyor. Çünkü onun için hayal etmek, hayatta kalmanın tek yolu.
“Yazdığım şeyler doğru olmak zorunda değil, çünkü bazen hayal kurmak yaşamanın tek yoludur.”
Ama bu hikâye yalnızca Batuk’un değil. Aynı kafeste susmayı öğrenmiş, gözleri boşluğa bakan başka kızlar da var. Ve erkek çocuklar da.
Punet, bu erkek çocuklardan biri. Sessizliği, görmezden gelinmişliği temsil ediyor. Ne bedeni ne kimliği ciddiye alınmış. O da sistemin bir başka kurbanı.
Kitap boyunca yetimhanelerde görülen zulmü okuyoruz:
Çocukların koruma altında olması gereken yerlerde dayak yediğini, aşağılandığını, hatta oradan sokaklara “hazır mal” olarak sürüldüğünü görüyoruz.
Zengin müşteriler, bu çocukları satın alırken ne bedenlerini ne ruhlarını umursuyor. Onlar için her şey sadece bir “zevk nesnesi.”
Makam sahibi insanlar — polisler, doktorlar, devlet görevlileri — ise ya rüşvetle satın alınmış ya da işlenen suçları görmezden gelmiş.
“Acının sesi yoktur. Ama kelimelerle duyurulabilir.”
Levine yalnızca bir roman yazmamış. Gerçek bir çocuğun gözünden bu kirli düzeni anlatmış. Kurgunun arkasında gerçekler gizli:
Bu hikâye yalnızca Hindistan’ın arka sokaklarında geçmiyor. Dünyanın her yerinde göz ardı edilen çocukların hikâyesi bu.
Batuk, yazarken kendini yaşatıyor. Ama onun mavi defterine yazdığı her kelime, okuyana vicdan yükü bırakıyor.
Bu
Reklam
