Yazar:
Stephen Crane
Çevirmen:
Çiğdem Köfüncü
Tahmini Okuma Süresi:
1 sa. 49 dk.
Sayfa Sayısı:
64
Basım Tarihi:
Ağustos 2020
İlk Yayın Tarihi:
Aralık 1898
Yayınevi:
Zeplin Kitap
Orijinal Adı:
The Blue Hotel
ISBN:
9786257966788
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Yorumlar ve İncelemeler
Stephen Crane'in daha önce Sokak Kızı Maggie isimli kitabını okumuştum ve çok fazla sevememiştim. Bu yüzden uzun süre bu kitabı kitaplıkta tozlanmaya bıraktım. Biraz pişman oldum açıkçası çünkü bu kitap oldukça güzel yazılmış, akıcı bir kitaptı.
Yazarın dili sade, hiç zorlanılarak okunacak bir kitap değil. Kitap iki ayrı hikayeden oluşuyor.
||Birinci hikayemiz kitaba da ismini veren Mavi Otel adlı hikaye. Mavi Otel'in sahibi Bay Scully, otelinde oğlu Johnnie ile beraber üç kişi ağırlamaktadır; Kovboy, Doğulu ve İsveçli. Bu dört kişi bir gece kağıt oynarlarken İsveçli'nin paranoyak tavırları ile oyunları bozulur ve İsveçli'ye karşı büyük bir antipati oluşmaya başlar. Bu antipati giderek hızlı bir şekilde artar, beklenmedik sonuçlar doğurur ve hikayenin de konusunu oluşturur.
Hikaye çok sürükleyiciydi, sürekli diğer sayfayı merak ettim. Fakat bence hikayenin en güzel kısmı son iki sayfasıydı, muhteşem bir ters köşe ile yazarın hikayeyi sonlandırması ayrıca hoşuma gitti
||İkinci hikayemizin ismi Yeni Eldivenleri. Annesinin yeni eldivenlerini kirletmemesini söylemesine rağmen arkadaşlarıyla oyun oynarken eldivenlerini kirleten Horace, eve geldiğinde haketmediği bir baskı ve cezaya maruz kaldığını düşünür. Bunun ardından annesinden intikam almak üzere evden kaçış planları yapar. Biz de Horace'ın iç çatışmalarına, intikam alma planlarına ve küçük bir çocuğun saf düşüncelerine tanık oluyoruz.
Bu hikayeyi ilki kadar beğenmediğimi söyleyebilirim, bir tık daha sıkıcı, bunaltıcı ve en sonunda bir sonuca varamayacağı hissiyatı verdi. Ancak kitabın tümü kesinlikle okunmaya değer
İnsan aradığını eninde sonunda bulur. Aradığı evi de olabilir belası da. Bu sırada başka insanları da etkiler; bazen ailesine bazen de tanımadığı bir yabancıyı. Kişisel olarak insanların tepkileri farklı farklı olsa da toplum içinde bu tepkiler yön değiştirebilir, kalabalığın hissiyatına göre değişebilir. Mavi Otel'deki iki öykünün bağlandığı noktanın bu olduğunu seziyorum. Stephen Crane'in doğrudan, resmi ve ruh halini size direk yansilayan bir dili var. Hikayeler bana Sineklerin Tanrısı'nı anımsattı. Tabii Crane bir önceki yüzyıldan.
Film tadındaİnsana Dair
2 farklı hikaye , birinci bölüm okurken Tarantino filmi içindeymişim gibi hissettirdi tatlı bi atmosfer aldı götürdü beni , diğer 2. Kısım çocukluğuma aldıgötürdü duygusallaştırıdı bi nebze ,ah ahh saf masum çocukluk yılları
Reklam
Yazar Hakkında
Stephen CraneYazar · 12 kitap
Stephen Crane, Amerikalı şair, yazar ve kısa hikayecisidir. Amerikan İç Savaşı’ndan 6 yıl sonra 1871 de doğdu. 24 yaşında hiç savaş görmeden sadece eski askerlerin anılarına dayanarak dünya edebiyatının en gerçekçi savaş romanlarından birini yazdı ve 1900 de genç yaşta tüberkülozdan öldü.
Protestan bir ailenin 9.cu çocuğu olan Crane, 4 yaşında yazmaya başlamış ve 16 yaşında ilk makaleleri ve denemeleri yayınlanmıştır. Üniversiteye fazla ilgi göstermemiş ve 1891'de eğitimini yarım bırakarak muhabirlik ve yazarlık yapmaya başlamıştır. İlk romanı 1893 yılında yayınlanan Maggie: A Girl of the Streets (Sokak Kızı Maggie)'dir.
New Jersey’de doğan Stephen Crane’in kökleri bir yüzyıl önce yaşamış olan Devrimci Savaş'taki askerlere, din adamlarına, şeriflere, hakimlere, ve çiftçilere kadar gidiyordu. Öncelikle gazeteci olmakla beraber, kurgu, denemeler, şiir ve oyunlar da yazmış olan Crane, hayatı en doğal haliyle kenar mahallelerde ve savaş meydanlarında görmüştür. Kısa öyküleri, özellikle The Open Boat (Açık Gemi), The Blue Hotel (Mavi Otel), ve The Bride Comes to Yellow Sky (Sarı Gök Yüzüne Gelin Geliyor) bu edebi biçimi örneklendirmiştir. The Red Badge of Courage (Kanlı Madalya) başlıklı unutulmaz İç Savaş romanı 1895te basılmış ve büyük coşkuyla karşılanmıştır. Ancak, sağlığını ihmal ettiğinden 29 yaşında, bu ilginin tadını çıkarmağa zamanı olamadan ölmüştür. 20’nci yüzyılın ilk yirmi yılında hemen hemen unutulmuş, lakin 1923’te Thomas Beer’in yazdığı övgü dolu biyografi sayesinde yeniden hatırlanmıştır. Sıradan adamın savunucusu, bir gerçekçi ve bir sembolist olarak o zamandan beri süregelen bir başarı yakalamıştır.
Crane’in Maggie: A Girl of the Streets (Sokak Kızı Maggie, 1893) en erken olmasa bile en iyi doğalcı Amerikan romanlarından birisidir. Eğitimsiz, alkolik anne babanın kesinlikle ihmal ettiği, fakir, duygusal bir genç kızın üzücü öyküsüdür. Aşık ve şiddet dolu ev yaşantısından kaçmak isteyen bu kız, genç bir adam tarafından baştan çıkartılmaya ve onunla yaşamaya razı olurla ama adam onu kısa bir süre sonra terk eder. Kendini üstün gören annesi onu reddedince, Maggie yaşayabilmek için fahişeliğe başlar ama kısa bir süre sonra çaresizlikten yaşamına son verir. Crane’in ayakları yere basan konu içeriği, ve tarafsız, ahlaksal yorumlardan arınmış bilimsel biçimi, Maggie’yi doğalcı bir eser olarak damgalar.
