"katledilmiş
bir arkadaşın
yanına yatıp
sevdalı mektuplar
yazdım.."
Doğrudan bir yaşanmışlığın kurmadığı bir şiirsel düşleme tanımıyorum ben.
"Uçurum" diyordu, "düşüncenin, tüm kusursuzluğu, tüm saltık’lığıyla yerleştiği derinliktir, (...) çırılçıplak bir uçurum; o son çıplaklığındadır biçimi, saltık'lığında; dehşet duyarsınız o güzelim, sınırsız korkunçluk karşısında; korkunçtur çünkü biz, hayalgücümüzle, binlerce yıllık kişisel acılarımızla, tarihin ve zamanın peşpeşe dizdiği günlerin onu sokup çıkardığı kılıkların içinden algılayabiliriz saltık'ı ancak".
Hiçlik duygusuna, boşluğun dehşetine, ve bir takım yan çarelerle hiçliğin yok olabileceği inancının saçmalığına içkin değil midir yıkım duygusu?