Yazar:
Andrey Bitov
Çevirmen:
Sabri Gürses
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
#okudumbitti
Kafamdaki fosfor da bitti ama. Hepsini Andrey Bitov’un labirentlerinde tükettim.
Helâl ü hoş olsun
Pencereden içeri giren rüzgârın eşliğinde kâğıtların uçuştuğu bir enstitü odasında bir ceset. Cesedin elinde bir tabanca. Tabancanın namlusuna sıkıştırılmış bir sigara izmariti.
Roman böyle açılıyor ve böyle kapanıyor. Ne kadar kapanıyorsa artık.
Ana karakterimiz Leva’yı, ailesini, dedelerini, aşklarını, en yakın arkadaşını ve mesleğindeki yolculuğu takip ediyoruz.
E ne var bunda? Her romanda aşağı yukarı böyle bir izlek yok mu?
Muhakkak. Ama her romanda yazar, bölümlerin sonunda ‘Versiyon ve Varyant’ başlığı açıp oraya kadar yazdığı her şeyi oyun hamuru yoğurur gibi başka şekillere sokmuyor. Yahut diğer romanlar, kurgunun bittiği yerde, ana karakterinin anlatılanlara koyduğu şerhleri çarşaf çarşaf yayınlamıyor.
Kafalar karıştı mı?
Öyle olduğunu umarım. Zevki orada
‘Olmaz olsun böyle roman’ diyeceklere, bir alıntıyla, doğrudan yazarın cevabını iletelim:
“‘Alegorilerinizle kafamızı karıştırdınız’ diyor bir okur.
Yanıt veriyorum:
Siz okumayın.
Öyle. Okur bana sormakta haklı, ben yanıt vermekte haklıyım.”
Öyle. Evet.
Postmodern edebiyatı herkes sevmek zorunda değil. Herhangi bi şeyi niye sevmek zorunda olalım?
Beni sorarsanız, aşk-nefret ilişkisi yaşıyorum.
Bazen illallâh ediyorum. Kafam çatlıyor. Anlamadıkça kendimi gerizekalı gibi hissediyorum.
Ve fakat, bu oyunlu anlatımların kendine özgü ve öyle hınzır bi edebi hazzı var ki… İnsan mazallah müptelası olur.
Andrey Bitov’un Puşkin Evi romanı, Rus edebiyatının postmodern incisi imiş. Romanın varlığından dahi haberim yoktu. Dileda Arslan’dan bu öneriyi kapmasaydım belki de hiç karşılaşamayacaktım.
İyi dostlar, iyi kitaplar.
Bu hayattan daha fazlasını isteyeni Allah baba taş yapar.
Filolog Leva Odoyevtsev'in hayatını odak alan kitapta Leva'nın duyguları, çelişkileri, aile ilişkileri yanı sıra bolca edebiyat okuyoruz. Kitapta birçok yazara gönderme yapılmakta ve çeşitli eserlerden bolca alıntı yapılmakta. Puşkin'in çağındaki sınırlarıyla Rusya'ya dair incelemeler bulunmakta. Anlatımı ise oldukça yoğun. Yer yer ağır geldiği, kitaptan koptuğum anlar olsa da kesinlikle okunmaya değer bir kitap.
Herkese keyifli okumalar dilerim.~
9/10
2017 181. kitabı
Rusya’da postmodern romanın ilk örneği olarak bilinen Puşkin Evi, yıllarca ülkesinde yasaklıydı.
Genç filolog Leva Odoyevtsev’in, Puşkin Evi adıyla anılan Rus Edebiyat Enstitüsü’nde görevli olarak nöbete kaldığı bir Ekim Devrimi kutlaması gününü merkeze alan roman, onun yaşamöyküsüyle birlikte polisiye bir 20. Yüzyıl Rusya Tarihi gibi gelişir. Votka, düello, tütün ve edebiyattan aşka, bürokrasiden antisemitizme dek bolca entelektüel tartışma...
10/10
2022 86. kitabı
Kendimce oluşturduğum çeşitli yüzyılların başyapıtları listem var. 20. yüzyılın ilk yarısı çok verimli olsa da ikinci yarısı için listem çok kısaydı. Puşkin Evi o listeye girerek beni hem şaşırttı hem sevindirdi. Modern Rus edebiyatı hakkında pek bir bilgim yok, Bulgakov’dan başka konuşacak bir şeyim yok diyebilirim. Bitov bu konuda utanmama neden oldu.
Puşkin Evi, metafictionın en başarılı örneklerinden biri. Göndermeleri, yeniden yorumu, kurgusuyla eksiksiz bir roman. Bitov Rus mirasını olabilecek en güzel şekilde kullanmış. Bölümlere Rus klasiklerinin isimlerini veriyor. Babalar ve Oğullar başlığını görünce Turgenyev diye gözlerim ışıldadı. Bölümü bitirince başlı başına bir bildungsroman olabileceğini fark edinceyse daha çok heyecanlandım. Aynı şekilde Zamanımızın Bir Kahramanı ve Fakir Atlı bölümleri de ritmini hiç kaybetmeden devam ediyor. Yalnızca göndermeler ve deneysel oyunlarla süslenmiş bir roman olmaması benim için en önemlisiydi. Yazar anlatıcıyı, perspektifi, bölümleri her şeyi parçalayıp değiştiriyor -hatta karakteri roman kurgusunun dışında da yaşatıyor- ama bunu edebiyattan ve kurgudan eksik bir şekilde yapmıyor. Biçem ve yenilik niyetiyle kurgu ve anlamın yok sayıldığı postmodern romanlardan olmamasıyla beni fethetti. Başyapıtlar listeme hızlı bir giriş yaptı Puşkin Evi.
Puan vermedi·448 syf.··
Beğendi
·2025 49. kitabı
·9 günde okudu
·Okunma: 02 Temmuz 2025 00:00
Puşkin Evi, postmodern Rus edebiyatının öncüsü kabul ediliyor. Dikkatimi 
Burcu Booker okurken çekmişti, bu zamana kadar bekletmek benim hatam. Burcu önerileri bekletilmesin, hepimize not:)
Puşkin Evi gibi kült bir roman hakkında yazmak zor. Rus edebiyatından sayısız eser geçiyor; alıntılar, göndermeler, uyarlamalar…Kaçırdıklarım yakaladıklarımdan fazladır:)
Öncelikle kitabın adından başlayayım. Puşkin, Rus edebiyatının kurucusu kabul ediliyor, muhalefet geleneğinin de öncüsü. Burada Puşkin Evi derken, mekan olarak Puşkin Evi diye anılan Rus Edebiyat Enstitüsü değil Rus edebiyatı, kültürü kastediliyor. Tabii Puşkin’in en bilinen eseri Yevgeni Onegin’le de paralellikler var. Bitov, Puşkin’in mirasını modern biçimde yeniden yorumlayarak irdeliyor. Onegin hakkında az çok bilgi sahibi olan her okur kitapta kurmaca ile gerçekliğin çelişen doğasının sorgulandığını bilir. Toplum-birey çatışması, kimlik arayışı ile öne çıkar. Puşkin Evi’nde kurmaca - gerçeklik çatışması daha belirgin (oyuncul mu demeliyim). Andrey Bitov sık sık araya giriyor, anlatıcı müdahaleleri olduğu gibi, yazar Bitov müdahaleleri de var. Yetmiyor bir de varyantlar ekliyor. Hikaye bitiyor, yüz sayfa çeşitlemeli sonsözler yazmış:) Bitti mi, hayır bir de Şerhler var. Ekler ve Kesikler’i de unutmamalı!
Puşkin Evi’nde Leva adlı (isme dikkat) bir gencin yaşantısını okuyoruz. Bildungsroman gibi başlıyor, tabii Bitov o klasik yapıyı parçalayacak. Bu arada başlangıç da bir tuhaf; cumburlop ortadan dalıyoruz sanki. Leva’nın yaşantısı üzerinden Sovyet döneminde bireyin sıkışmışlığı, bunalımı, kimlik arayışı anlatılıyor. Leva, Rus edebiyatının ‘lüzumsuz adam’ tiplemesinin bir türevi. Tabii Sovyet rejiminin kültürel baskıları da dolaylı olarak anlatılıyor. Puşkin Evi de bu bağlamda önemli. Hem muhalif geleneğin
Burcu Booker okurken çekmişti, bu zamana kadar bekletmek benim hatam. Burcu önerileri bekletilmesin, hepimize not:)
Puşkin Evi gibi kült bir roman hakkında yazmak zor. Rus edebiyatından sayısız eser geçiyor; alıntılar, göndermeler, uyarlamalar…Kaçırdıklarım yakaladıklarımdan fazladır:)
Öncelikle kitabın adından başlayayım. Puşkin, Rus edebiyatının kurucusu kabul ediliyor, muhalefet geleneğinin de öncüsü. Burada Puşkin Evi derken, mekan olarak Puşkin Evi diye anılan Rus Edebiyat Enstitüsü değil Rus edebiyatı, kültürü kastediliyor. Tabii Puşkin’in en bilinen eseri Yevgeni Onegin’le de paralellikler var. Bitov, Puşkin’in mirasını modern biçimde yeniden yorumlayarak irdeliyor. Onegin hakkında az çok bilgi sahibi olan her okur kitapta kurmaca ile gerçekliğin çelişen doğasının sorgulandığını bilir. Toplum-birey çatışması, kimlik arayışı ile öne çıkar. Puşkin Evi’nde kurmaca - gerçeklik çatışması daha belirgin (oyuncul mu demeliyim). Andrey Bitov sık sık araya giriyor, anlatıcı müdahaleleri olduğu gibi, yazar Bitov müdahaleleri de var. Yetmiyor bir de varyantlar ekliyor. Hikaye bitiyor, yüz sayfa çeşitlemeli sonsözler yazmış:) Bitti mi, hayır bir de Şerhler var. Ekler ve Kesikler’i de unutmamalı!
Puşkin Evi’nde Leva adlı (isme dikkat) bir gencin yaşantısını okuyoruz. Bildungsroman gibi başlıyor, tabii Bitov o klasik yapıyı parçalayacak. Bu arada başlangıç da bir tuhaf; cumburlop ortadan dalıyoruz sanki. Leva’nın yaşantısı üzerinden Sovyet döneminde bireyin sıkışmışlığı, bunalımı, kimlik arayışı anlatılıyor. Leva, Rus edebiyatının ‘lüzumsuz adam’ tiplemesinin bir türevi. Tabii Sovyet rejiminin kültürel baskıları da dolaylı olarak anlatılıyor. Puşkin Evi de bu bağlamda önemli. Hem muhalif geleneğin
Kesinlikle okunması gereken bir kitap. Zeka içerir. Dikkatle okunmalı. Yazara göre herkes okuyabilir. Rus edebiyatına hakim olmanıza gerek yok. Ayrıca çevirisinde hakikaten özen gösterilmiş. Keyifli okumalar diliyorum.
Yazar Hakkında
Andrey BitovYazar · 2 kitap
Andrey Bitov (27 Mayıs 1937), Leningrad/Petersburg’da doğdu. Bitov’un çocukluğu 1940’lı yıllardaki Nazi işgali döneminde geçti, savaş nedeniyle aile Urallara, daha sonra Taşkent’e taşındı, böylece Bitov çocukluğunda Kafkaslarla tanıştı. 1957 yılında Leningrad Dağ Enstitüsü’nün Jeoloji Fakültesi’ne girdi. Yazmaya öğrencilik yıllarında başladı. İlk öyküleri Genç Leningrad dergisinde 1960 yılında yayınlandı. Bu hikayeler daha sonra “Büyük Balon” (1963) adlı kitapta yer aldı. 1965 yılında SSCB Yazarlar Birliği’nin bir üyesi oldu.
1967 yılında Moskova’da ilk kitabı “Daça Semti” adıyla çıktı, onu “Aptekarski Adaları” (1968), “Ermenistan Dersleri” (1969), “Yaşam Tecrübesi” (1972), “İnsanın Günleri” (1976), “Yedi Yolculuk” (1976) izledi. Samizdatta dolaşan ve Sovyetlerde yayımlanamayan “Puşkin Evi’”nin ABD’de yayımlanmasından ve 1979 yılında “Metropol” adlı sansürsüz derginin kuruluşunda yer almasından sonra, Gorbaçov’un dönemine kadar yayın yapamadı. Perestroykadan sonra, 1986 yılında “Gürcü Albümü”, “Peyzajdaki İnsan” ve “Romandan Makaleler”; 1987 yılında “Uçan Keşişler”; “Ağaç” ve “Yağmurdan Sonraki Perşembe” (1997) adlı kitapta şiirleri; son romanı “Simetri Öğretmeni” 2008 yılında yayımlanmıştır.
