Puan
6.710 üzerinden
Özetle açık ara bence en iğrenç kitabı. Sözde fantezi adı altında yapılanlar akıl alır gibi değil. İnsan normal zamanda bile midesi kalkar. En iyi kitabı bana göre 
Justine hatta onu okuyun geçin. Felsefi arka planı ise diğer kitaplara oranla hiç yok gibi. Açık açık kötülüğü öven zalimliği hazzı her şeyin önüne koyan bir anlayış.
Justine hatta onu okuyun geçin. Felsefi arka planı ise diğer kitaplara oranla hiç yok gibi. Açık açık kötülüğü öven zalimliği hazzı her şeyin önüne koyan bir anlayış.
bu kitabi okuyup yapilabilecek tek psikolojik cikarim, bazi insanlarin iclerindeki igrencligi her seviyeye cikarabilecek kadar pis oldugudur. kitaba bakarsak da bu 'insanlar' sadece erkekler. kitap hakkinda ayrinti konusup mide bulandirmaya gerek yok cunku bazi kisimlarda gercekten midem bulandi. bu incelemeyi cok ayrintili yapma geregi duymuyorum, bahsetsem bahsederim ama gerek yok yani, kitapta her turlu igrencligin bulundugundan emin olabilirsiniz. dort tane adam, kendi cinsel zevkleri icin yuzlerce insani kacirip (bazilari ozel tutuluyor?) hicbir giris cikisin olmayacagi sekilde duvarlarla orulmus koca bir malikeneye kapatiyor ve 120 gun boyunca burada ne isterlerse onu yapiyorlar. gittikce de igrencligi artiyor ve yapilan iskenceler vahsilesiyor. belirli bir plan ve kurallar koyup sadece kendi aldiklari zevkleri arttırabilmek adina duzenlenmis bu kurallara uyuyorlar. icinde olmayan igrenclik yok. tek tek saymama gerek yok cunku ne kadar igrenclesebilirse o kadar igrenclesiyor. bir yandan arada yaptiklari felsefi konusmalarla bu zevklerinin derinligi hakkinda konusuyorlar. yazar bunlari tasvip etmiyorsa bile, ki surekli bu adamlarin ne kadar igrenc oldugunu soyluyor, neden boyle bir sey yazmis diye dusunuyorsa da insan, bariz bir sekilde sebebi boyle insanlarin varligini gostermek. eserin yazildigi donemde neden bu kadar tartismali oldugunu dusunmeye gerek yok cunku gorunuse gore halen daha tartismali. igrenc oldugu icin sıkmadı, ama cabucak bitsin diye ugrastim yani. kac puan verecegimi bilemeyip 5/10 veriyorum... igrenc ama anlatimi surukleyiciydi yani.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitabı beğenmedim, o derin erotizm anlatımının yüzeysel kaldığını düşünüyorum. Ve yazar çok fazla müdahale etmiş, olması gereken bu mu bilmiyorum ama beni sarmadı.
Epstein'ın suçlarını 250 yıl önce yazmıştı
Marquis de Sade (1740-1814), Avrupa monarşisinin ve aristokrasisinin ahlâkî çürümesini 18. ve erken 19. yüzyılda en uç, en rahatsız edici biçimde teşhir eden yazarlardan biridir. Onu sadece “pornografik” ya da “skandal yazar” diye okumak büyük bir indirgeme olur. Sade esasen iktidar, sınıf ve ahlak arasındaki ikiyüzlü ilişkiyi hedef alır.
Sade bilinçli olarak ölçüyü aşar. Çünkü:
Ilımlı eleştirinin sistem tarafından soğurulacağını düşünür.
Skandal üretmeyen eleştiri, görünmez olur.
Bu yüzden:
Aşırı şiddet
Aşırı cinsellik
Aşırı küfür
kullanır.
Amaç haz vermek değil, okuru tiksindirerek uyandırmaktır.
Bir anlamda Sade’ın edebiyatı bir “ahlak bombasıdır”.
Sade’ın metinlerinde zalimler, işkenceciler, tecavüzcüler ve sömürücüler neredeyse istisnasız biçimde:
Dükler
Kontlar
Piskoposlar
Yargıçlar
Zengin bankerler
gibi iktidar sahipleridir.
Bu bilinçli bir tercihtir. Sade şunu söyler:
Ahlak vaaz edenler en büyük ahlaksızlardır.
Hukuku yönetenler en büyük suçlulardır.
Örneğin Sodom’un 120 Günü’nde dört ana figürün tamamı devletin ve kilisenin tepesinden gelir. Bu, doğrudan doğruya ancien régime’e (eski rejim) yöneltilmiş bir politik alegoridir.
Sade’a göre monarşik düzen, yalnızca halkı sömürmez; suçu da kurumsallaştırır.
Sade’ın asıl korkutucu fikri şudur:
İnsan iktidar sahibi olduğunda zalimleşmez;
iktidar, zaten zalim olanları yukarı taşır.
Bu nedenle onun dünyasında:
Güç = başkasının bedenine tasarruf hakkı
Hukuk = güçlülerin şiddetine kılıf
Din = suçun meşrulaştırma aracıdırEpstein
Puan vermedi·412 syf.·
2026 13. kitabı
Marquis de Sade (1740-1814), Avrupa monarşisinin ve aristokrasisinin ahlâkî çürümesini 18. ve erken 19. yüzyılda en uç, en rahatsız edici biçimde teşhir eden yazarlardan biridir. Onu sadece “pornografik” ya da “skandal yazar” diye okumak büyük bir indirgeme olur. Sade esasen iktidar, sınıf ve ahlak arasındaki ikiyüzlü ilişkiyi hedef alır.
Sade bilinçli olarak ölçüyü aşar. Çünkü:
Ilımlı eleştirinin sistem tarafından soğurulacağını düşünür.
Skandal üretmeyen eleştiri, görünmez olur.
Bu yüzden:
Aşırı şiddet
Aşırı cinsellik
Aşırı küfür
kullanır.
Amaç haz vermek değil, okuru tiksindirerek uyandırmaktır.
Bir anlamda Sade’ın edebiyatı bir “ahlak bombasıdır”.
Sade’ın metinlerinde zalimler, işkenceciler, tecavüzcüler ve sömürücüler neredeyse istisnasız biçimde:
Dükler
Kontlar
Piskoposlar
Yargıçlar
Zengin bankerler
gibi iktidar sahipleridir.
Bu bilinçli bir tercihtir. Sade şunu söyler:
Ahlak vaaz edenler en büyük ahlaksızlardır.
Hukuku yönetenler en büyük suçlulardır.
Örneğin Sodom’un 120 Günü’nde dört ana figürün tamamı devletin ve kilisenin tepesinden gelir. Bu, doğrudan doğruya ancien régime’e (eski rejim) yöneltilmiş bir politik alegoridir.
Sade’a göre monarşik düzen, yalnızca halkı sömürmez; suçu da kurumsallaştırır.
Sade’ın asıl korkutucu fikri şudur:
İnsan iktidar sahibi olduğunda zalimleşmez;
iktidar, zaten zalim olanları yukarı taşır.
Bu nedenle onun dünyasında:
Güç = başkasının bedenine tasarruf hakkı
Hukuk = güçlülerin şiddetine kılıf
Din = suçun meşrulaştırma aracıdır
ikinci kez okumama rağmen o sarsıcı hisleri,arzuları,sonsuz tatminsizliği tekrardan hissettim.bu kitabın özel bir yanı var benim için, geçtiğimiz senelerde bir tiyatro uyarlamasına gitmiştim ama asıl keyifli kılan gittiğim insandı.keşkelerde kalan bir geçmiş