Herkesten bir parça vazgeçmiş devam ediyorum. Sıra sana geliyor, tam başlarken cümleye dilim tutuluyor. Senden tam vazgeçtim diyecekken, vazgeçemiyorum. Viran kalan ruhumu gelip tamir etmeni bekliyorum. Gelmeni istemiyor, geldiğinde de git diyemiyorum. Bu nasıl bir çaresizlik çocuk!
Kısacası sen, ben olmak neymiş gör istiyorum. Gör ki yazmakla yetindiğim için bana teşekkür et istiyorum.
İsmail Can Çelik
