Puan
8.810 üzerinden
Suspus
Birey ve toplum eleştirisi üst düzeyde. Çocukluktan yetişkinliğe geçiş sürecinde bireyin hem kendisiyle hem de toplumla olan çatışması cok net ifade edilmiş.
Küçük ve farklı olmak..
Sesini çıkaramamak..
Sesini bir kez çıkardığında dışlanmak ve öteki olmak..
Yaşı kac olursa olsun bireyin susup kaldığı anlar..
Bununla birlikte bireyi ötekilestiren digerlerinin aldıkları tutumların ve sergiledikleri davranışların yine o birey tarafından fark edilmesi ve otekilestirenin bunu fark edememesi..
Dünyanın önemli çatışmalarından olan bu süreç bireyi de her anlamda güçlü kılıyor.
Ve işin acıklı yanı "aslında bireyin de otekilesme sürecine geçmişte katkı sunmuş olması."
Her cümlesi ve cizimiyle uzun uzun sorgulanmasi gereken bir kitap.
Çatışmalar ve gürültülerle dolu bu dünyada yetişkin olarak kendinin ne kadarının farkındasın?
Kendinin farkında olamayan bir yetişkin bu anlamda çocuklara ne kadar farkındalık saglar ya da saglayabilir mi?
Kitapta geçen hemen her cumle estetik cümle ancak birkaç tanesini yazmak istiyorum:
"Ağır ağır yayılan bir sise gömüyorum."
"Kim bilir belki de ben de her şeyin bir parcasiyimdir diye düşünüyorum."
"Gün gelecek ışıl ışıl bir gürültü koparacağım."
Murat hocamın güzel değerlendirmesinin üstüne hemen almıştım bu kitabı.. derin ve cok anlamlı. Çocuklar için ağır olduğunu düşünmüyorum. Onların anlam diline katkı sağlayacağını düşünüyorum, bu ve benzeri kaliteli yayınlar çocuklara güzel boşluklar da doğurur ve o boşluğu nasil anlamlandirip yorumladığını görmenize fırsat verir. Okdugunda herkesin ayni anlamı bulduğu cümleleri çocuklara layık görmeyi doğru bulmuyorum.. umarım sizin de bu kitabı okumanıza vesile olur :)
Puanım 4/5 (%76/100)
Kısa ama etkileyici bir kitap olmuş. Her sayfada şiirsel kısa kısa yazılar vardı ama asıl önemli olan kısım çizimler bence. Çocuk kitabı gibi tanıtılıyor olsa da onların çok anlayabileceğini sanmıyorum veya fazla ürkütücü bulabilirler. Ben okurken değişik şeyler hissettirdi ve düşüncelere daldığımı fark ettim. Çizimler çok hoştu ve Art Spiegel'in Maus'unu hatırlattı. Bookstagram hesabımda birisi önermişti ve kapağında Gaiman'ın ismini de görünce dayanamadım aldım. Hoş bir kitap, tavsiye ediyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sessiz kalmış bir çocuğun çığlığı diyebiliriz bu kitaba. Kısa ama düşündürücü bir hikayeydi. Bir yerde çocuğa üzülmedim değil. Çevresinde çocuklardan çok farklı ve yanlız kalmış. Çizimlerden bile anlayabiliyorsunuz bunu. Bütün çocukların yüzünde maske varken bir tek bizim karakterimizde maske yok. Maskeyi kendisi çıkartıp farklı olmayı seçiyor çünkü.
Çocuk kitabı olarak biliniyor ama çizimler garipti biraz. Hemde renkli değildi. Bence çocuklar okusa psikolojisi bozulur :D
Suspus'u üzerinde çok severek okuduğum yazarlardan biri olan Neil Gaiman'ın kitap hakkındaki düşüncesini gördükten sonra almaya karar vermiştim.
"Keşke bu kitap ben çocukken yayımlanmış olsaydı, o zaman kendimi bu kadar yalnız hissetmezdim."
Çocukken yaptığım, okuduğum, izlediğim, oynadığım her şey benim için çok kıymetli olduğundan bu tek cümle tabi ki beni hemen kandırdı ama...
Öncelikle ben sevgili Neil Gaiman'la aynı fikre sahip değilim. Gerçi onun sözüne güvenip ilham veren bir kitap okuyacağımı sanmak tamamen benim hatam. (Onun da kitaplarında çocukları düğme gözlü kadınlarla savaştırıp, mezarlıkta hayaletlerle büyüttüğünü bir anlığına unutuvermişim )
Onun aksine ben bu kitabı çocukken okumuş olsaydım eğer muhtemelen beni yalnızlıktan kurtarmaktan çok içimi daha büyük bir hüzünle doldururdu. İçeriği bir çocuk için çok kasvetli ve karanlık. Ayrıca içinde çok az yazı var. Yazar bir şiir yazmış ve onu resimlerle dolu bir kitaba çevirmiş. Haliyle okumaktan çok resimleri inceliyorsunuz ve hakkını burada teslim etmek gerek, içindeki çizimler harikaydı. Çocukken okusaydım ne resimleri ne de içindeki şiirvari hikayesini beğenirdim ama şimdi, bu yaşımda hepsine bayıldım. O karanlık ve depresif atmosfer bir çocuk kitabına yakışmasa da kitap çok yetenekli birinin elinden çıkmış ve övgüyü hak ediyor.
Bu yüzden kitabı sadece resimli kitap severler ve büyüdüm artık çocukluğumu özlemeye başlayabilirim diyenler için öneriyorum. Çocukların şimdiden -en azından kitap okurken- depresyona girmesine gerek yok bence.
Bu kitap, dünyamızda içe dönük olmanın duygularını mükemmel bir şekilde yansıtıyor. Kahramanımız, birçok insanla dolu karanlık ve dumanlı bir dünyada yaşıyor ve sesini çıkarmakta zorlanıyor. Bunun yerine kendi alanlarına çekiliyor ve kitaplar aracılığıyla dünyayla bağlantı kurmanın yollarını buluyor. Bir gün düşüncelerini dünyayla paylaşabileceğine dair büyük umutları var.