Puan
7.810 üzerinden
Ağacı sev, yeşili koru·104 syf.·Edebiyat
7/10
2025 36. kitabı
KİTAP HAKKINDA
Ağaçlar, İsviçreli yazar Hermann Hesse’nin doğa sevgisini ağaçlar üzerinden anlattığı şiir ve anılarından oluşan kitabı.
KİTAP YORUMUM
Kitaptaki şiirleri pek beğenmedim. Çeviriden kaynaklı olabilir. Bilmiyorum.
Hermann Hesse’nin anılarını okumak daha keyifliydi.
Hermann Hesse doğa sevgisini başarılı bir şekilde okuyucuya aktarmış.
Kitaptaki ağaç ve doğa resimleri çok hoştu. Bu resimler kitaba ayrı bir hava katmış.
Benim gibi doğa tutkunu biriyseniz bu kitabı seveceksiniz. İçinde doğa sevgisi taşıyanlara öneririm.
Ağaçlar 
Hermann Hesse
Ağaçlar Hermann HesseNe sen bunun farkındasın, ne polis farkında...1000Kitap
Puan vermedi·104 syf.·
2022 172. kitabı
Kitabın bana kazandırdığı, bu dizeleri daha derinden anlamak oldu..
"Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında."
Bir ceviz ağacı var parkta, yol kenarında, bahçemizde, mesire alanında. Bir ceviz, gürgen, kayın, palamut, meşe, söğüt, çınar ağacı var ama hiçbirimiz bunun farkında değiliz… her gün yanından geçip gitsek de gölgesine otursak da ürettiği oksijeni solusak da farkında değiliz varoluşunun.
Bir ağaç; yazın verdiği gölgesinin, baharda açtığı çiçeğin, güzün yaşattığı muazzam görsel şölenin çok daha fazlasıdır. Hesse da bizim göremediğimiz bu güzellikleri sahip olduğu doğa zekâsı sayesinde görebilen ve bunu edebi bir dille ifade edebilen sayılı yazarlardandır. Onu sayılı yapan şey insan da hayranlık uyandıran doğayı gözlem gücüdür. Hesse hepimizin baktığı ama göremediği, gördüğü ama ifade edemediği şeyleri bize sunmuştur.
Kitabın üstünde kokulu kitap etiketi göremezsiniz ama içinde binbir çiçeğin, reçinenin, ıhlamurların, toprağın nemli kokusunu, rüzgarın teninize hafif dokunuşunu, elinizde toprağın torfunu, küçük bir dal parçası olarak üzerinizde dolaşan böceklerin hafif ayak izlerini, incecik bir fidanken kar kütlesinin yaptığı baskıyı, toprağa tutunmaya çalışırken rüzgarın sizi savuruşunu, kırık bir dalın gıcırtısını, tırnaklarınızın arasına dolan toprağın görüntüsünü, güneşin toprak da bıraktığı sıcaklığı, havadaki sivrisineğin vızıltısını, fırtınada ağaç diplerine düşen meyvelerin tadını hissedebilirsiniz. Ve cok daha fazlasını.
İnsan içinde yaşadığı topluma, insan ilişkilerine yabancılaştığında eşyaya ve doğaya çok fazla anlam yükler. Hesse da doğaya bu anlamı yüklemekten ve bu anlamın getirdiği mutluluğu, zevki, coşkuyu doğal olarak hüznü ve acıları da yaşamaktan geri kalmamıştır. Bir ağacın ölümüne çok
En iyi dost, bir ağaçtır. Ne yargılar, ne öğüt verir.
Puan vermedi
Hermann Hesse’nin Ağaçlar kitabı onun doğayla ve özellikle ağaçlarla kurduğu derin bağın, felsefi ve ruhsal bir yansımasıdır. Kitap, Hesse'nin doğaya duyduğu hayranlığı, insanın içsel yolculuğu ile harmanlayarak anlattığı denemeler ve şiirlerden oluşur. Hesse, ağaçlara sadece biyolojik varlıklar olarak bakmaz. Ona göre ağaçlar, tıpkı insanlar gibi bir ruh taşır. Her biri benzersizdir. Bazen insan kalabalıklardan yorulur. Sesler çoğalır, fikirler çatışır, kelimeler yorgun düşer. Böyle zamanlarda içim daralır da kendimi bir ağacın yanına atarım. Sessizdir o. Konuşmaz ama her şeyini anlatır. İşte o zaman anlarım, ağaçlar gerçek öğretmenlerdir. Ağaçlar… Hani şu kökleri toprağa sıkı sıkıya bağlı ama dalları gökyüzüne uzanan varlıklar. Ne vakit bir ağacın gölgesine sığınsam, kendimi onun hikâyesine bırakırım. Çünkü her ağaç bir kitap gibidir. Yaş halkalarıyla yazılmış, rüzgârlarla çevrilmiş, zamanla sararmış ama asla unutmamış bir kitap.
Ağaçlar ne istiyor bizden biliyor musun? Hiçbir şey. Ne alkış, ne takdir, ne de karşılık beklerler. Gölgesini verir, meyvesini sunar, hatta ölürken bile odun olur, ısıtır. Böyle fedakâr bir varlık az bulunur. Ve insan, böyle bir canlıya bakınca ister istemez sorar: “Ben ne veriyorum bu dünyaya?”
Hermann Hesse der ki, "Ağaçlar kutsaldır. Bir insan gibi konuşmayı bilen azizlerdir onlar." Bunu ilk okuduğumda, içim bir tuhaf olmuştu. Çünkü ne kadar doğru. Ağaçların önünde eğilmek, bir tür dua gibidir aslında. İçinde ne varsa dökersin, susarsın, sadece dinlersin.
Ağaçlar bana sabrı öğretti. Kök salmayı, rüzgâra karşı eğilmeyi ama yıkılmamayı. Onlar gibi olmayı arzuladım hep. Ne kadar acı çekerse çeksin, içinden bir bahar geçiren bir ağaç gibi…
Eğer bir gün her şey üstüne gelirse, kalabalıklar seni boğarsa, kelimeler yetersiz kalırsa... Git bir
Herman Hesse'nin ağaçlar ve doğayla ilgili yazılarının bir arada toplanmış hâli. Okurken doğa sevgisi doluyor insanın içine. Betimlemeler çok güzel, ağaçlar çok güzel.
AğaçlarEdebiyat
Kitabı elime alır almaz kendimi huzurlu hissettim... Bir ağaç olmasın ki fayda vermesin, gölgesi serinletmesin. Öyle değil mi? İnsanoğlu, çıplak dağların kapladığı çalılıkların ağaç hükmünde gururlandığı kıraç bir arazide yaşadığında eksikliklere karşı farkındalığı da daha çok artiyor...Git gide çölleşen topraklar... Benimki de öyle bir haldi. Kitabı okurken ayak basılmamış bir doğada kırılan dökülenlerin arasında her şeye rağmen yeşili seyrettim.
Kitabın içeriğine gelecek olursak elbette ağaçlardan bahsediyor ama asıl mesele yazarın ağaçları edebiyatla buluşturması ve bu büyük buluşmaya okurlarını davet etmesi... Ona göre İnsanlar ile Ağaçlar birbirine benziyor, ikisi de ölümlü, ikisi de gururlu...Kitap aslında bir derleme, Hermann Hesse'nin 1904-1962 yılları arasında tüm eserlerini içeren 20 ciltlik baskıdan derlenmiş. Kitapta ağaçlar bahse konu ve insan hayatlarına uzanan bir film şeridine dizilmiş düşüncelere yer verilmiş. Bir kaç sayfa arası yazdığı şiirlerle de sizi tıpkı bir ağaç gibi nefeslendiriyor... Kitap kapağında olduğu gibi sayfa aralarında da ağaçlar resmedilmiş... Bazen sayfa aralarında durup ağaç manzaralarını seyre daldım. Akçaağaç, yaşlı mor kayın, karaormanlar, kestane ağacı, şeftali ağacı liste uzayıp gidiyor... Eserde düşünceler, ahenkli kelimelerle buluşturulmuş ve şiirlerle taçlandırılmış. Yapılan derlemeyi beğendim. Usul usul okumak , tadını çıkarmak istedim.. Kum Saati ile Solgun Yaprak Arasında adlı bölüm favorim oldu.
Ne diyor Herman Hesse: "Altın çiçeğe, akıl bedene ve ruha dönüşmeli yaşamak için. Hayır, bu ılık sabah saatinde, kum saati ile solgun yaprak arasında, başka zamanlarda hayranlık duyabildiğim akılla ilgili bir şey bilmek istemiyorum, ben fani olmak, çocuk olmak, çiçek olmak istiyorum."
Kitapta ilk defa duyduğum Türkçe bir