Yazar:
Hermann Hesse
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 24 dk.
Sayfa Sayısı:
120
Basım Tarihi:
2022
İlk Yayın Tarihi:
1984
Yayınevi:
Kales Press
Orijinal Adı:
Bäume. Betrachtungen und Gedichte
Orijinal Dil:
Almanca
Orijinal Ülke:
Almanya
ISBN:
9781737832720
Dil:
İngilizce
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ağacı sev, yeşili koru·104 syf.·Edebiyat
7/10
2025 36. kitabı
KİTAP HAKKINDA
Ağaçlar, İsviçreli yazar Hermann Hesse’nin doğa sevgisini ağaçlar üzerinden anlattığı şiir ve anılarından oluşan kitabı.
KİTAP YORUMUM
Kitaptaki şiirleri pek beğenmedim. Çeviriden kaynaklı olabilir. Bilmiyorum.
Hermann Hesse’nin anılarını okumak daha keyifliydi.
Hermann Hesse doğa sevgisini başarılı bir şekilde okuyucuya aktarmış.
Kitaptaki ağaç ve doğa resimleri çok hoştu. Bu resimler kitaba ayrı bir hava katmış.
Benim gibi doğa tutkunu biriyseniz bu kitabı seveceksiniz. İçinde doğa sevgisi taşıyanlara öneririm.
Ağaçlar Hermann Hesse
Ağaçlar Hermann HesseNe sen bunun farkındasın, ne polis farkında...1000Kitap
Puan vermedi·104 syf.·
2022 172. kitabı
Kitabın bana kazandırdığı, bu dizeleri daha derinden anlamak oldu..
"Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında."
Bir ceviz ağacı var parkta, yol kenarında, bahçemizde, mesire alanında. Bir ceviz, gürgen, kayın, palamut, meşe, söğüt, çınar ağacı var ama hiçbirimiz bunun farkında değiliz… her gün yanından geçip gitsek de gölgesine otursak da ürettiği oksijeni solusak da farkında değiliz varoluşunun.
Bir ağaç; yazın verdiği gölgesinin, baharda açtığı çiçeğin, güzün yaşattığı muazzam görsel şölenin çok daha fazlasıdır. Hesse da bizim göremediğimiz bu güzellikleri sahip olduğu doğa zekâsı sayesinde görebilen ve bunu edebi bir dille ifade edebilen sayılı yazarlardandır. Onu sayılı yapan şey insan da hayranlık uyandıran doğayı gözlem gücüdür. Hesse hepimizin baktığı ama göremediği, gördüğü ama ifade edemediği şeyleri bize sunmuştur.
Kitabın üstünde kokulu kitap etiketi göremezsiniz ama içinde binbir çiçeğin, reçinenin, ıhlamurların, toprağın nemli kokusunu, rüzgarın teninize hafif dokunuşunu, elinizde toprağın torfunu, küçük bir dal parçası olarak üzerinizde dolaşan böceklerin hafif ayak izlerini, incecik bir fidanken kar kütlesinin yaptığı baskıyı, toprağa tutunmaya çalışırken rüzgarın sizi savuruşunu, kırık bir dalın gıcırtısını, tırnaklarınızın arasına dolan toprağın görüntüsünü, güneşin toprak da bıraktığı sıcaklığı, havadaki sivrisineğin vızıltısını, fırtınada ağaç diplerine düşen meyvelerin tadını hissedebilirsiniz. Ve cok daha fazlasını.
İnsan içinde yaşadığı topluma, insan ilişkilerine yabancılaştığında eşyaya ve doğaya çok fazla anlam yükler. Hesse da doğaya bu anlamı yüklemekten ve bu anlamın getirdiği mutluluğu, zevki, coşkuyu doğal olarak hüznü ve acıları da yaşamaktan geri kalmamıştır. Bir ağacın ölümüne çok
En iyi dost, bir ağaçtır. Ne yargılar, ne öğüt verir.
Puan vermedi
Hermann Hesse’nin Ağaçlar kitabı onun doğayla ve özellikle ağaçlarla kurduğu derin bağın, felsefi ve ruhsal bir yansımasıdır. Kitap, Hesse'nin doğaya duyduğu hayranlığı, insanın içsel yolculuğu ile harmanlayarak anlattığı denemeler ve şiirlerden oluşur. Hesse, ağaçlara sadece biyolojik varlıklar olarak bakmaz. Ona göre ağaçlar, tıpkı insanlar gibi bir ruh taşır. Her biri benzersizdir. Bazen insan kalabalıklardan yorulur. Sesler çoğalır, fikirler çatışır, kelimeler yorgun düşer. Böyle zamanlarda içim daralır da kendimi bir ağacın yanına atarım. Sessizdir o. Konuşmaz ama her şeyini anlatır. İşte o zaman anlarım, ağaçlar gerçek öğretmenlerdir. Ağaçlar… Hani şu kökleri toprağa sıkı sıkıya bağlı ama dalları gökyüzüne uzanan varlıklar. Ne vakit bir ağacın gölgesine sığınsam, kendimi onun hikâyesine bırakırım. Çünkü her ağaç bir kitap gibidir. Yaş halkalarıyla yazılmış, rüzgârlarla çevrilmiş, zamanla sararmış ama asla unutmamış bir kitap.
Ağaçlar ne istiyor bizden biliyor musun? Hiçbir şey. Ne alkış, ne takdir, ne de karşılık beklerler. Gölgesini verir, meyvesini sunar, hatta ölürken bile odun olur, ısıtır. Böyle fedakâr bir varlık az bulunur. Ve insan, böyle bir canlıya bakınca ister istemez sorar: “Ben ne veriyorum bu dünyaya?”
Hermann Hesse der ki, "Ağaçlar kutsaldır. Bir insan gibi konuşmayı bilen azizlerdir onlar." Bunu ilk okuduğumda, içim bir tuhaf olmuştu. Çünkü ne kadar doğru. Ağaçların önünde eğilmek, bir tür dua gibidir aslında. İçinde ne varsa dökersin, susarsın, sadece dinlersin.
Ağaçlar bana sabrı öğretti. Kök salmayı, rüzgâra karşı eğilmeyi ama yıkılmamayı. Onlar gibi olmayı arzuladım hep. Ne kadar acı çekerse çeksin, içinden bir bahar geçiren bir ağaç gibi…
Eğer bir gün her şey üstüne gelirse, kalabalıklar seni boğarsa, kelimeler yetersiz kalırsa... Git bir
Herman Hesse'nin ağaçlar ve doğayla ilgili yazılarının bir arada toplanmış hâli. Okurken doğa sevgisi doluyor insanın içine. Betimlemeler çok güzel, ağaçlar çok güzel.
AğaçlarEdebiyat
Kitabı elime alır almaz kendimi huzurlu hissettim... Bir ağaç olmasın ki fayda vermesin, gölgesi serinletmesin. Öyle değil mi? İnsanoğlu, çıplak dağların kapladığı çalılıkların ağaç hükmünde gururlandığı kıraç bir arazide yaşadığında eksikliklere karşı farkındalığı da daha çok artiyor...Git gide çölleşen topraklar... Benimki de öyle bir haldi. Kitabı okurken ayak basılmamış bir doğada kırılan dökülenlerin arasında her şeye rağmen yeşili seyrettim.
Kitabın içeriğine gelecek olursak elbette ağaçlardan bahsediyor ama asıl mesele yazarın ağaçları edebiyatla buluşturması ve bu büyük buluşmaya okurlarını davet etmesi... Ona göre İnsanlar ile Ağaçlar birbirine benziyor, ikisi de ölümlü, ikisi de gururlu...Kitap aslında bir derleme, Hermann Hesse'nin 1904-1962 yılları arasında tüm eserlerini içeren 20 ciltlik baskıdan derlenmiş. Kitapta ağaçlar bahse konu ve insan hayatlarına uzanan bir film şeridine dizilmiş düşüncelere yer verilmiş. Bir kaç sayfa arası yazdığı şiirlerle de sizi tıpkı bir ağaç gibi nefeslendiriyor... Kitap kapağında olduğu gibi sayfa aralarında da ağaçlar resmedilmiş... Bazen sayfa aralarında durup ağaç manzaralarını seyre daldım. Akçaağaç, yaşlı mor kayın, karaormanlar, kestane ağacı, şeftali ağacı liste uzayıp gidiyor... Eserde düşünceler, ahenkli kelimelerle buluşturulmuş ve şiirlerle taçlandırılmış. Yapılan derlemeyi beğendim. Usul usul okumak , tadını çıkarmak istedim.. Kum Saati ile Solgun Yaprak Arasında adlı bölüm favorim oldu.
Ne diyor Herman Hesse: "Altın çiçeğe, akıl bedene ve ruha dönüşmeli yaşamak için. Hayır, bu ılık sabah saatinde, kum saati ile solgun yaprak arasında, başka zamanlarda hayranlık duyabildiğim akılla ilgili bir şey bilmek istemiyorum, ben fani olmak, çocuk olmak, çiçek olmak istiyorum."
Kitapta ilk defa duyduğum Türkçe bir
Kitabın adını gördüğümde Sezen Aksu'nun sözleri Metin ALTIOK'a ait olan şarkısı çalmaya başladı zihnimde. Kitabı da bu şarkıyı dinleyerek okumak ayrı bir keyif oldu.
KAVAKLAR
Bedenim üşür, yüreğim sızlar.
Ah kavaklar, kavaklar...
Beni hoyrat bir makasla
Eski bir fotoğraftan oydular.
Orda kaldı yanağımın yarısı,
Kendini boşlukla tamamlar.
Omzumda bir kesik el,
Ki durmadan kanar.
Ah kavaklar, kavaklar...
Acı düştü peşime ardımdan ıslık çalar.
Elinizde bu kitap, kulağınızda bu şarkı ile bir de doğanın güzel manzarasıyla bir dağda, ormanda, göl kenarında okursanız bu eseri, değmeyin keyfinize, kaymaklı ekmek kadayıfı olur, benden tavsiye.
Her bir ağaçla ayrı bir derdi, keyfi, hüznü anlatmış Hermann Hesse bu eserde. Her ağacın yaşamı, bir insanın yaşamıyla paralel. Hepimizin hayat şekli bir ağacın yaşayışı. Son olarak yazarın şu cümleleri benim de diyeceklerimi bitiriş sözüm olsun:
"Bir şey anlatmayı mı vaat ettim ben? Hayır, böyle bir vaatte bulunmadım, bir şey anlatmak istediğim yok zaten." [sayfa 34]
Ağaçlar üzerinden bir anlatıEdebiyat
Çocukluğumdan beri ağaçlara, yeşile ve doğaya karşı ayrı bir yakınlık hissetmişimdir. Bu yüzden bir ağacın kesildiğini gördüğümde yalnızca bir bitkinin yok olması gibi hissetmem, sessizce yaşayan ve tek yaptığının bize fayda sağlamak olan bir canlının yokolduğunu düşünür, üzülür hatta bunu yapanlara aşırı yükselir, kızarım. Bu nedenle Ağaçlar kitabı bana çok yakın geldi. Çünkü Hermann Hesse ağaçlara yalnızca doğanın bir parçası olarak değil, ruhu ve sessiz bilgeliği olan varlıklar gibi yaklaşmış onlarla insanları bağdaştırırak bazı çıkarımlar yapmış . Kitabı okurken, çocukluğumdan beri hissettiğim o doğaya bağlılık duygusunun satırlarda karşılığını bulmuş gibi hissettim. Bu sevgiyi bu denli kitaba dökebilmek ise ayrı bir başarı. Kitap ayrıca ağaç görselleriyle, puntosuyla ve kullanılan renkleriyle çok güzeldi.
Ağaçlar kitabı bana çok yakın geldi. Çünkü Hermann Hesse ağaçlara yalnızca doğanın bir parçası olarak değil, ruhu ve sessiz bilgeliği olan varlıklar gibi yaklaşmış onlarla insanları bağdaştırırak bazı çıkarımlar yapmış . Kitabı okurken, çocukluğumdan beri hissettiğim o doğaya bağlılık duygusunun satırlarda karşılığını bulmuş gibi hissettim. Bu sevgiyi bu denli kitaba dökebilmek ise ayrı bir başarı. Kitap ayrıca ağaç görselleriyle, puntosuyla ve kullanılan renkleriyle çok güzeldi.
9/10
Beğendi
·2026 47. kitabı
Yazar Hermann Hesse ile öyle bir yolculuğa çıktım ki hayran kaldım. Onunla yalnızca doğanın büyüleyici ve sonsuz dünyasında dolaşmadım.
Ağaçlar kitabı, yeşil dünyayı betimlemekten öte; insanın ruhunu, hatıralarını ve duygularını doğa üzerinden anlatan bir içsel güncedir.
Ormanın derin patikalarında, ağaçların gövdelerinde ve yaprakların salınımında yazarın dünyasına ait izleri takip ederken kendimi bir anda içsel bir yolculukta buldum.
Her bölümde bir ağaç bir karaktere dönüşüyor: huş inceliğiyle zarafeti, meşe direnciyle mücadeleyi, kestane gölgesiyle hatıraları taşıyor. Yaprakların dökülüşü kabullenişi, kırık dallar hayal kırıklığını, baharın gelişi yeniden doğuşu simgeliyor. Yalnızlık, özlem, sitem, veda... Hepsi doğanın diliyle aktarılıyor.
Hesse’nin tasvirleri ressamın gözüyle çizilmiş, şairin kalbiyle yazılmıştır.
Ağaçlar, doğanın ve insanın birbirine ayna olduğunu hatırlatan; kısa ama derin bir yolculuktu benim için.
Hermann Hesse ile öyle bir yolculuğa çıktım ki hayran kaldım. Onunla yalnızca doğanın büyüleyici ve sonsuz dünyasında dolaşmadım.
Ağaçlar kitabı, yeşil dünyayı betimlemekten öte; insanın ruhunu, hatıralarını ve duygularını doğa üzerinden anlatan bir içsel güncedir.
Ormanın derin patikalarında, ağaçların gövdelerinde ve yaprakların salınımında yazarın dünyasına ait izleri takip ederken kendimi bir anda içsel bir yolculukta buldum.
Her bölümde bir ağaç bir karaktere dönüşüyor: huş inceliğiyle zarafeti, meşe direnciyle mücadeleyi, kestane gölgesiyle hatıraları taşıyor. Yaprakların dökülüşü kabullenişi, kırık dallar hayal kırıklığını, baharın gelişi yeniden doğuşu simgeliyor. Yalnızlık, özlem, sitem, veda... Hepsi doğanın diliyle aktarılıyor.
Hesse’nin tasvirleri ressamın gözüyle çizilmiş, şairin kalbiyle yazılmıştır.
Ağaçlar, doğanın ve insanın birbirine ayna olduğunu hatırlatan; kısa ama derin bir yolculuktu benim için.Ağaçların neler fısıldadığını duyabiliyorum artık.·104 syf.·1000k
8/10
2021 59. kitabı
Ağaçlar aslında tanıklarıdır dünyanın diyebiliriz ancak onu duymak, dinlemek, ona bakmak, ondan huzur almak gerek. Bunları düşününce ağaçlara kulak vermeye değmez mi ne dersiniz?
“Ağaçlar hep en etkileyici vaizler olmuştur benim için.”
Böyle başlıyor Hermann Hesse’nin kitabı Ağaçlar.
Varoluş yolculuğunda kendisine en büyük cümleleri ağaçların fısıldadığını söyleyen yazarın günlük niteliğinde okunabilecek bu kitabındaki satırlar, ağaçların öncülük ettiği bir ilham ormanı gibi âdeta. Yazar Hesse’nin çeşit çeşit ağaçlarla yaptığı içsel konuşmaları karşılıyor sizi.
Kitabı anlamlı kılan sadece yazarın ağaçlarla konuşması veya onlara şiirler adaması, manalar yüklemesi de değil üstelik; evrendeki işleyişi ve hikmeti görme çabasıdır adeta tefekkürüdür. Hareket, dinginlik, uyum, mücadele, liderlik, güç, tutku, ölüm ve yeniden doğuş gibi başlıklarla ifade ettiği düşünceleri hikmet arayışındaki kararlılığını gösteriyor. Ağaçlardan aldığı derslerin yaşamda karşılığını bulduğunu da ifade eder, insanlardan uzakta ağaçlarla kurduğu yaşamının öğreticiliğine daha çok inanarak.
Ağaçlar’ın dilinden anlıyor muyuz? Yazıldığı dili değil de gerçekten yani doğanın dilini.
Peki ağaçların sesine kulak vermemize vesile olan şey nedir? Bir kitap.
Hermann Hesse’nin bütün eserlerinden birer damlacık yer edinmiş bir deniz.
Bizi huzurlu bir yolculuğa davet ediyor sihirli kelimeleriyle. Metinlerin yaprak, ağaç, orman konulu olmasının yanı sıra bunlar arasına serpiştirilen ağaç ve yaprak çizimleri yemyeşil bir ormanda yürüyormuş hissine kapı aralıyor. Kuş cıvıltıları eşliğinde. Masmavi gökyüzü altında mavi ile yeşilin dostluğu arasında..
Belirtmem gerek, kitabı okudukça, ağaçlara sıradan bir gözle bakamıyorsunuz. Her biri sanat eseri gibi uzanıyor gökyüzüne.
Hesse diyor ki; “Bu ağaçlardan
bir dostu yitirmek.1000Kitap
Çok okunan yazarların az bilinen, kıyıda köşede kalmış, saklı cevher misâli unutulmuş eserlerini bulup okumak lezzetine doyamamışımdır hep.
Alman yazar, Hermann Karl Hesse’nin bir çok şiirleri, öyküleri ve denemelerinden ağaçlar üzerine kaleme aldıklarının derlendiği bu eser, aslında yazarın ruhunun kapılarını açıyor bize. Ve bu kapıdan girince okurun yemyeşil bir bahçeyle karşılaşması, kitabın adından anlaşılacağı üzere sürpriz olmasa gerek.
İnsan dışı tüm varlıklara yoğun ilgisi olan bir çocukluk geçirmiş bir okur olarak, ruhuma benzer bir ruh bulmuş gibi hissettim.
Zira bu dimdik, vakur, gururlu görünüşlü yeşil dostlarımıza hep yazarın gözüyle bakmış, kesilmiş bir ağaç gördüğümde yüreğimde aynı hüzünü hissetmişim meğer.
Meğer benim gibi hisseden varmış.
Hesse’nin dünyasında bir göknarla oturup sohbet edebilir, bir ardıça sırtınızı dayayabilirsiniz. Bir erguvan kokusuyla başınızı döndürür, bir akçaağaç size yaşlandığınızı hatırlatır belki. Bir çınar, bir söğüt, bir keçiboynuzundan dostluğu öğrenemeyeceğimizi kim demiş?! Bir kavak karşınızda asla boynunu eğmez. Bir ıhlamursa yerlere kadar eğilip selamlar sizi. Bilge bir kestane ağacına akıl danışabilir, acıktığınızda bir portakal ağacından meyve isteyebilirsiniz.
Bu dünyada betonlara yer yok.
Yine de bu dünyada bir görünüp bir kaybolan bir savaş var; birinci dünya savaşı. Hesse’nin yarattığı bu masalsı atmosferde bile etkisi hissediliyor, savaşın karanlığı yeşil dostlarımızın yapraklarından akışkan bir sıvı gibi akıyor, köklerinde birikiyor ve toprağın kalitesini bozuyor.
İnsanın mahvettiği diğer her şey gibi...
Yine içimde bir buruk ‘bir dostu yitirmişim hissi’
Yazar Hakkında
Hermann HesseYazar · 54 kitap
1877'de Almanya'nın Calw Kasabası'nda doğdu. 1962 yılında İsviçre'nin Montagnola Kasabası'nda yaşamını yitirdi. İlk şiirini yirmi beş yaşında yazdı. Ardından Peter Camenzind, Çarklar Arasında, Gertrud, Rosshalde, Demian ve diğer romanları geldi. Birinci Dünya Savaşı'nda Alman militarizmini protesto etmek için İsviçre'ye yerleşti. İkinci Dünya Savaşı'nda hem Naziler, hem de antifaşistler tarafından sert şekilde eleştirildi. Bu eleştiriler, ayrıca sorunlu aile yaşamı ve savaş esirlerine yardım konusundaki yoğun çalışmasının sonucu ağır bir bunalım geçirdi. Jung'un öğrencisi Lang ona psikanaliz tedavisi uyguladı. Lang ile dostluğu ruhbilime ve Jung'a duyduğu ilgiyi körükleyerek şiirsel iç dünyasını zenginleştirdi. İnsancıllığı, barışseverliği ve insan yaşamını irdeleyen felsefesi, Bozkırkurdu, Narziss ve Goldmund ve Siddhartha adlı romanlarında özellikle belirgindir. Boncuk Oyunu adlı romanından sonra 1946'da Nobel Edebiyat Ödülü aldı. Doğu edebiyatına ve mistisizmine düşkünlüğü, ayrıca bireysel bunalımlara çözümü Doğu felsefesinde arayışı, 1960 yıllarında canlanan Budizm ve Zen Budizm akımlarının da yardımıyla özellikle Amerikan hippi gençliği arasında en çok okunan yazarlar arasına girmesini sağladı. Eserlerinin büyük bölümü Türkçe'ye çevrildi.
