(Spoiler var)
Arif Əliyevin bu əsəri 20-ci əsrdə 11-ci Qırmızı Orduya qarşı vuruşmuş Yalama müdafiəçilərinin qəhrəmanlığından bəhs edir. Bununla belə AXC dövründə baş verən siyasi prosesləri, o dövrün böyük adamları, xüsusilə də, Xoyski, Hacınski, Mehmandarov, Əliağa Şıxlinski kimi dövlətin siyasi prosesində mühüm rolu olan insanların həyatı bədii dillə anlatılır. Bu da, bir qədər onları yaxından tanımağımıza kömək edir. Biz hadisələrin xronologiyasını 4-cü Quba alayının bölük komandiri Ağaəli Babazadənin gözündən izləyirik. Lakin yazar bəzi məqamlarda bu qaydanı pozur. Xüsusilə də, mənim yadımdadır, Stalinlə olan səhnələr, daha sonar Atatürkün Azərbaycanla, Sovet hökuməti ilə bağlı fikirlərini söylədiyi səhnələr.
Əsərin mənə görə müsbət cəhətləri bunlardan ibarətdir:
1. Sevgini saf şəkildə anlatması
Nərgizlə Ağaəli olan səhnələrə yazar həddindən artıq məsumluq qatmışdı və bu mənim çox xoşuma gəlmişdi. Sonda Nərgizin qəfildən çönüb Ağaəlinin dodağından öpməsi və ona “Mən səni sevirəm” deməyi səhnəsi əslində bir çox şeyi deyir mənə görə. ( həmin vaxt Ağaəli bunu eşidəndə etiraz etmişdi, amma əminəm ki, xoşuna da, gəlmişdi). AXC dövründə insanlar şərq mədəniyyətdən yavaş-yavaş çıxmağa və qərb mədəniyyətinə doğru addımlamağa başlayırdılar. Burada da, buna eyham vurulur. Hətta orada Ağaəli etiraz edərkən oxuduğu kitabların ona təsir etdiyini deyir. Belə ki, artıq 20-ci əsrin əvvəllərindən qadınlar üçün məktəb açılmağa başlamışdı. Bu isə insanların düşüncəsinə tamamilə təsir edirdi.
2. Azərbaycan döyüşçülərinin həm də, ümidsiz vəziyyətini göstərməsi
Bilirik ki, əksər vətənpərlik haqqında yazılmış kitablarda azərbaycanlı döyüşçülər çox şişirdilir, onları insanüstü varlıqlar kimi göstərirlər. lakin bu əsərdə azərbaycanlı döyüşçülərimizin də, çətin vəziyyətlərdə ümidsiz