Bazı kitaplar vardır, bittiğinde etkilenirsin.
Bazıları vardır, bitene kadar sabrını tüketir.
Mumlar Sonuna Kadar Yanar benim için ikinci gruptaydı. Kitabın atmosferi güçlü olsa da uzun monologlar, tekrar eden düşünceler ve ağır ilerleyen anlatım beni oldukça yordu. Dostluk, sadakat ve yıllar sonra gelen yüzleşme fikri aslında çok etkileyici ama anlatımın neredeyse tamamen tek bir konuşma etrafında dönmesi bir noktadan sonra bunaltıcı hale geldi.
Altı çizilecek cümleler vardı evet, fakat okuma sürecinde sürekli “artık bir şey olsun” hissi yaşadım. Belki doğru zamanda okunursa daha farklı hissettirebilir ama benim için akıcı bir deneyim olmadı.