[...] Yine de bütün bunların hiçbiri, insanların kendilerinin yaratıp birbirlerine anlattığı hikayelerin dışında gerçekleşmez. Evrende hiçbir tanrı, millet, para, insan hakkı, yasa ve adalet insanların ortak hayal gücü dışında var olmaz. [...]
"Romanlarını düşün," diyor Cuma. "Romanlarında yaşayacaksın. İnsanlar seni okuyacak, senin duygularını tanıyacaklar. Bundan daha büyük mutluluk olur mu?"
"Benim için kaygılanıyorsun," diyor.
"Kaygılanıyorum," diyorum sözcüğün üzerine basa basa. "Mutlu olmak senin de hakkın. Hem insan kendi yaşamından zevk almazsa, öteki insanları da mutlu edemez... Ne kadar anlamlı, ne kadar önemli işler yaparsa yapsın, önce insanın kendisinin mutlu olması lazım."