Kitap Kuyusu
@kitapkuyusu_
Okumayı sevenler bilir, kaliteli bir kitap önerisi duymak her zaman güzeldir. Daha da güzeli okuduktan sonra konuşacak başka okuyanlar bulmak.
Şu anda okuduğu kitaplar
Uzun zamandır okumayı düşündüğüm ve hatta bu zamana kadar okumadığım için üzüldüğüm bir kitaptı ve beni hayal kırıklığı ile bırakarak bitti. Hatta Tolstoya biraz sinirlenmiş de olabilirim. İnsan neyle yaşar kitabını okuduğumda bu kadar göklere çıkarılan bir yazardan hiç beklemediğim bir yapıt olduğu için hayal kırıklığına uğramıştım. Ama Anna da işlerin değişeceğini düşünüyordum. Edebi anlamda değişti diyebilirim, evet. Ama ikisi de aynı tadı veriyor sonuç itibariyle. Evet kitabın içeriğiyle ilgili çok fazla şey söylenebilir, evlilik, ölüm, toplum,tarih vs. Ama daha kitabın ortalarında kitabın adını Anna Karenina değil Konstantin Levin koysaymış diye düşündüm. Anna’nın ölümünü yazdığında ağladığını söylediklerini duymuştum. Heralde yaptığı haksızlığı farkedip üzüldü ve kitaba ismini verdi. Ölüm üzerine düşüncelerinde Levin’in aklına dahi bu trajik ölümün gelmemesi inandırıcılığı öldüren bir nokta olmuş. Sonuna kadar Levin de intihar edebilir diye düşündüm. Öyle olsaydı gerçekten yaşam ,ölüm ve hayatın anlamı üzerine daha fazla düşündürürdü. Gelin görün ki sonuç size tokat atana dinin söylediği gibi diğer yüzünüzü dönüne çıktı. En yoğun duygum hayal kırıklığı olduğu için diğer kısımlarla ilgili çok beğendiğim kısımlar olsa da şuanda yazma isteği duymuyorum.
Reklam
İki faklı kitap okuyorsunuz romanda; önce bir yazarın romanını sonra aynı yazarın kendi hikayesini. Romanına kendini parçalayıp dağıtmış sanki. Bu demiş masa olsun, şu bayrak ve bi sandalye. En çok hayatı sorgulamış sanırım. Ciddiye de almış işleri ama sonunda kaçmak istedikleriyle hep dalga geçmiş. Biraz da öldürmüş kendini.
Ama asıl içinde tuttuklarını sarhoş kafayla öyle hızlıca bir sanrı gibi anlatıvermiş. Ta ki bir zihinde hepsi unutulana dek.
Dili yalın, karakterleri gerçekçi ancak bazı bölümlerin özellilke olay, aksiyon severleri sıkacağını düşünüyorum. Yine de kitabın hızlı ilerlediğini söyleyebilirim. İstemsizce güldüğünüz yazarın iğleneleyici, üstü kapalı mizah anlayışını yaşadığınız bölümlerin katkısı büyük tabi. Bir de mesela elektrikler gittiğinde ‘Herkeste gitmiş’ cümlesinin kurulması gibi, kolektif bir reflekse dönüşen davranış, düşünce vb. nin kitapta bolca örneğini bulacaksınız. İkinci katkı da benim için burdan geldi. Üstelik ummadığınız kadar bilgi de içeriyor bu sıradan görünen roman. Şans vermenizi tavsiye ediyorum.
Keyifli okumalar.
Irwin D. Yalom asıl mesleği psikiyatristliğin nimetlerini bize kitaplarında çok iyi şekilde aktarıyor. Nietzche Ağladığında kitabı daha meşhur olsa da bu kitap da aynı etkiyi verecek derecede güzel kurgulanmış. Hem ilk dini yahudilikten aforoz edilmiş hem de hristiyan toplumlarca kitapları yasaklanmış olan filozof Spinoza ile Nazi subayı Alfred Rosenburg’i aynı kurguya koyup, psikoterapi ile hem bu iki karakteri ve felsefelerini öğrenmemizi hem de kurguyla birlikte güzel vakit geçirmemizi sağlamış. Benim de Spinoza ile tanışma kitabım oldu diyebilirim. Çok kısıtlı bilgime değerli katkılarda bulundu. Çok edebi bir eser olduğunu söyleyemeyiz ama Yalom’un yazarlıkta da iyi işler yaptığını bir kez daha gördüm. Üstelik anlatımın yalınlığı okunmayı kolay kılarken, yazarın karakterleri ile yaptığı psikoterapi ile uygulamalı bilgiler ediniyorsunuz. Keyifli okumalar.
Kısa bir kitap olsa da beklediğimden daha çok duyguyu yaşadım kitapta. İlk sayfalarda kıssadan hisse veren, iyiliği öğütleyen bir kitap çıkacak diye düşündüm. Sonra yazarın Hristiyan din adamlarınca kınandığı ve kilise (yanlış olmasın ama sanıyorum Katolik Kilisesi) tarafından kitaplarının yasaklandığı geldi aklıma. O zaman merak ettim ne çıkacağını. Ama Katolik ve Protestan mezhepleri arasındaki derin ayrıma bırakayım başkaları değinsin.
“Fark etmediğin her şey için seni uyarmak zorunda kalsaydım!” Amelie’nin bu sözleri üzerine onun ağzından farklı bir kitap daha çıkabilirdi. Karakterimiz ara ara Amelie’ye hak verse de, ne kadar hoşlanmadığı tavırlara sahip olsa da, ki aşkının etkisiyle bunlar gözünde çoğalıyordu, ona karşı hissetmesi gereken mahcubiyet ve özürü göstermedi. Ne yazık ki bu çok gerçekçiydi. En sonunda eşinin dizinde ağlaması ve Amelie’nin onun için dua etmesi de kayda değer şekilde ironik.
Ya zaten bencil olan ya da aşkının etkisiyle bencilleşen karakterimiz bu nedenle farklı duyguları yaşattı bana. Sinirlendim, üzüldüm, sevindim.
Son olarak “Aşkın içinde kötülük bulunmaz” diyor ancak insan aşkı da kötülüğü de aynı kalpte barındırabiliyor.
Aşkın etkilerine dair de pek çok şey söylenebilir, kitabın tetiklemesi ile. Ama bu güzellemeleri daha çok hak eden kitaplara haksızlık olur.
Edebi olarak okumaktan büyük bir tatmin yaşamadım. Ama tavsiye edebileceğim bir kitap. Yazarla tanışma kitabım olduğu için de çok fazla yorum yapamıyorum bu kısımda. Ama diğer kitaplarını da okumayı düşünüyorum.
Keyifli okumalar
İlk başta 70-80 sayfalık ince ciltler ile 6 kitap olarak yayınlanmış Yeşil Yol. Sonra birleştirilip tek bir roman haline getirilmiş. Gerçek bir hikayeden esinlenildiği söyleniyor hep. İki farklı versiyonu var ama. İlki, Stephen King’in Paul Edgecombe (kitapta hikayeyi anlatan karakter)’un gerçek kişiliği ile bir huzurevinde tanıştığı. Paul gibi ismi verilmeyen hapishanede E blokta idam gardiyanı olan, 108 yaşındaki bu yaşlı ama dinç görünen kişi, çalıştığı dönemde John Coffey gibi biriyle tanıştığını ve onun Tanrı’nın mucizesi olduğunu söyler. Hatta kendisine dokunup bir parçasını verdiğini, o nedenle bu yaşta bu kadar dinç olduğunu söyler. Yazarımız da bu hikayeyi kitaplaştırır.
İkincisi ise George Stinney isimli 14 yaşındaki siyahi çocuğa, iki kız çocuğunun cinayet suçunun atılması olayıdır. Stinney’in davası siyahi olması nedeniyle formaliteden, kimse onu doğru düzgün savunmadan yapılır ve yaşına rağmen idama mahkum edilir. Ve en genç yaşta elektrikli sandalye ile idam edilen kişi olarak tarihe geçer. 2004’te davanın yeniden açılması için bir tarihçi yaptığı araştırmalar ile Stinney’in resmen suçsuzluğunu kanıtlar. Tabi Stinney ve ailesi için çok ama çok geçtir. Ama insanlık için minicik de olsa bir adımdır.
King gerçekte neyden esinlendi bilmiyorum ama ortaya çok güzel ve dokunaklı bir eser çıkmış. İyilik ve kötülüğün insanlarda bulunma şekli, ırkçılığın, torpilin, ekmek parası için insanların yapmak zorunda kaldığı şeylerin bir bütünü kitap. Paul’ü, Coffey’i, Brutus’ü, Janice’i, Moores’u göreceksiniz kitapta. Karakterlerinde ki ince ayrımlarla kendilerini tanıtacaklar. Bir de kitapta yan karakterlerden kendini aydın olarak tanımlayan, acıyı ve mutluluğu tatmış, okumuş etmiş, belki de çevresine karşı iyi davranan Hammersmith’i göreceksiniz. İşte içimizdeki kötülük.
Reklam