Kitaptan Kelâma
@kitaplakelam
Hayat kendine rağmen kendini inşa etme ve kendin için kendinle mücadele etme süreci...
Öğretmen
Lisans
1050 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sırf Allah öyle istediği için adım atmak...
Başka hiçbir sebep yokken sırf Allah istemediği için geri durabilmek, "Rabbim sana saygı duyuyorum." demektir.
Kitaptan Kelâma
... /varlığı okuyup Var Eden'le tanışmak ve O'na saygı duymak istemiyoruz. Çünkü saygı duymak demek; hayatı O'nun adına ve O'nun istediği gibi yaşamak demek. Ne var ki sorumluluk almayı değil, başıboş kalmayı, heva ve heveslerimize göre yaşamayı istiyoruz. Yani büyüklenmek istiyoruz. Yaradan'ı değil; kendimizi öncelemek, kendimizi yüceltmek istiyoruz... (syf 232)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayat, herkesin öğüt alabilmesi için çok çeşitli donelerle tasarlanıp kurgulanmış ancak bir espriye bağlanmış; "almak isteyenler" bu öğüdü alabiliyorlar.
Kitaptan Kelâma
Etrafa yağmur gibi âyet âyet öğüt yağsa bile almak istemeyenlerin, ilgi duymayanların, niyetine girmeyenlerin, hevesi olmayanların önüne kapanan bir dünya bu! Bütün mesele "niyet". Namazda gözü olmayanın ezanda kulağı olmaz, derler. Dolayısıyla niyet ve beklentidir kişiyi daha ötesine taşıyan. Şayet bir farkındalık, bir şuur kazanılmış ise bunun öncesinde bir niyet saklıdır
Gece Açan Çiçekler, Tarık Tufan’ın kaleminden çıkmış bir roman olmanın ötesinde; insanın içindeki kırık yerleri usulca yoklayan, acıyı bağırmadan anlatan bir iç yolculuk gibi.
Kitabı okurken en çok hissettiğim şey sessizlik oldu. Gürültülü bir acı değil bu; daha çok insanın gecenin bir vaktinde kendi içine çekilip, kimse görmeden ağlaması gibi. Karakterler konuşmaktan çok susuyor, ama o suskunlukta yılların pişmanlığı, yarım kalmış sevgiler ve söylenememiş cümleler birikiyor. Tarık Tufan, kelimelerle bağırmak yerine fısıldamayı tercih eden bir yazar; bu romanda da fısıltılar çok güçlü.
Konağın atmosferi adeta yaşayan bir karakter gibiydi. Duvarları sır saklıyor, kapıları geçmişe açılıyor. Okurken sanki yalnızca bir hikâye okumuyor, bir mekânın ruhuna dokunuyormuşum gibi hissettim. Özellikle aile bağları, kardeşlik, terk ediliş ve affedememe temaları beni derinden etkiledi. Çünkü bu duygular sadece roman kişilerine ait değil; hepimizin hayatında bir yerlerde sessizce duruyor.
Derviş Ali’nin hikâyesi ise romana ayrı bir ruh katıyor. Saf bir aşkın, zamanın ve kaderin karşısında ne kadar çaresiz ama aynı zamanda ne kadar güçlü olabileceğini gösteriyor. Bu bölüm, romanın manevi ve duygusal derinliğini artıran en dokunaklı katmanlardan biri.
Bence Gece Açan Çiçekler, hızlı tüketilen, çabucak bitirilip kenara bırakılan bir kitap değil. Yavaş okunmalı, bazı cümlelerde durulmalı, hatta bazen kitabı kapatıp insan kendi hayatına dönüp düşünmeli. Çünkü bu roman, okurun kalbine sorular bırakıyor:
Affetmek mümkün mü? Geçmiş gerçekten geride kalır mı? İnsan kendisinden kaçabilir mi?
Kısacası bu kitap, kalbi olan ama kalbi kırılmış okurlar için yazılmış gibi. Sessiz ama çok derin, sade ama çok ağır, hüzünlü ama umutlu bir roman.
Kitapsever... isimli okura yanıt verildi
Kitaptan Kelâma
Düşüncelerin benim için çok değerli, beğenmene çok sevindim🥰teşekkür ederim canım ❤️🌸
Eksilmekteyim bu günlerde...Hayat
Bugünlerde bir arınma çabasındayım. Maddi, manevi bir arınma... Üstüme yük kalmış, omuzuma sancı bırakmış herşeyi atasım var...Herşey çok fazla gözümde, maddeler dünyamı ele geçirmiş gibi. Çığlık, çığlık bir azalma isteği günlerdir. Eskitip kıyamadığım, yenisini açamadığım, üstüme yakıştıramadığım, küflü dolop köşelerinde varlığıyla içimi bunaltan herşeyden kurtulasım var. Nedir bu içimdeki maddeye tutunma telaşı. Sabahına çıkmaya garantimiz olmayan hayatın, yıllarını dolduracak hırsla eşya biriktirme hırsım. İndirimde diye dolaba tıktıklarım, senede bazen bir kere giyilmeye sıra gelmeyen kıyafet yığınlarım. Nedir üstünü eşyayla kapatıp, kimse görmesin diye haykırdıklarım. Gerçekten bilmiyorum....
Ama yaşayacaklarımı bilir gibi çok azaldım bugünlede. Eskileri attım mesela, yenileri açtım belirsiz bir geleceğe bekletmek yerine. Kullanıyorum kullanmadığım ne varsa, hayatın beni eskittiği gibi eskitiyorum hepsini. Hıncımı alıyorum eşyalardan, bekleyip üstüme yük kalanlardan....Kullanılmamış çarşaflar çıkarıyorum dolaptan, güneşli sabahlara seriyorum çiçek desenlerini...
Dolaplara, çekmecelere yükledim hıncımı. Bugünlerde yapamadıklarımın acısını onlardan çıkarıyorum. Eksikliğimi kapatırcasına, onlardan eksiltiyorum. Eksiliyoruz birlikte bu hayatta, onlar yüklerinden ben acılarımdam, zamansa çaldıklarından. İç hesaplaşmalarımı çöp pasetlerine koyup kapıya bırakıyorum tüm bu fazlalıkların içinde. Eksikliklerimin acısını fazlalıklarımdan çıkarıyorum.. Eskilerimi atıyorum kıyafet kumbaralarına, kazaklarımı, eşarplarımı, ayakkabılarımı... Bizim eskilerimiz başkasına yeni olur mu bilmiyorum,hayatın nankörlüğünü biraz da burdan tutuyorum...
Acılarımı azaltıyorum aslında bugünlerde ben. İçime sığdıramadıklarımı koyuyorum kapı önüne. Benim derdim başkasına çare olur mu bilmem
Kitaptan Kelâma
Kalemine yüreğine sağlık canım, ne güzel anlatmışsın. ❤️