Etrafımdaki her şey hareketsiz ve suskun olsa da benim yüreğimde kopan bir fırtına bir savaş bir trajedi yok muydu ruhumu çevreleyen bu takıntı günün her saatinde her anında farklı şekillerde infaz anı yaklaştıkça daha da iğrenç ve kanlı bir biçimde karşıma gelmiyor mu
Yaşadığım terk edilmişlik ortamında duyduğum şiddetli ve bilinmeyen duyguları kendime anlatmayı niçin denemeyeyim şüphesiz söyleyeceğim çok şey var ve hayatım ne kadar kısa olursa olsun yaşadığım bu saatten yaşayacağım ve ıstıraplar da kalemimi aşındırıcak mürekkep hokkasini bitirecek değerde bir şeyler bulunacaktır. Bir başka sefer düşünen bir kafayı bir insan kafasını Adalet Terazisi dedikleri şeyde tartmaları gündeme geldiğinde bu yazdıklarım onların belki de daha vicdanlı olmalarına sebep olabilir