Kitapperverbiri
@kitapperverbirii
Little miracles, big hopes...
instagram.com/kitapperverbiri...
instagram.com/derinkalemdergi...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Aydınlık ve gölge nasıl yan yana ise, insanın kaderi de öyle, mutluluk ve acıyı beraber getiriyordu."
.
.
"Şimdiki ağlayışı , ömür boyu yitirdiği her şey içindi."
.
.
"Tende beden, bedende can taşıdıkça, bu dünyada yaşadıkça, hayat yolunun önündeki engelleri aşmaya, kaldırmaya çalışacaksın..."
.
.
"Hepimiz böyleyiz işte. Birbirimizden pek farkımız yok. Ancak ağır hastalandığımızda ya da öldüğümüz zaman hatırlıyoruz birbirimizi. O yitirdiğimizin ne iyi, ne eşsiz bir insan olduğunu, ne büyük iyilikler yaptığını, ancak o son demde anlıyoruz."
.
.
Baştan sona veda hüznünü hissettiren kitap: Elveda Gülsarı...
Kitap, Gülsarı adında taypalma yorga cins bir atın Aleksandrovka yokuşunda son nefesini vermek üzereyken, onun sadık dostu olan sahibi Tanabay'ın, Gülsarı ile yaşadığı tüm anılarını hatırlaması şeklinde kaleme alınmıştır. Gülsarı'nın oradan oraya savrularak çektiği çileli hayatı, Kırgız toplumunun değişimi, Tanabay'ın yaşadığı mücadeleler geriye dönüşlerle anlatılmaktadır.
Kitabı okurken o dönemin Kırgız kültürü, yaşayış biçimleri, geçim tarzları vb. hakkında da bilgiler edinebilirsiniz.
Kitap bana göre gayet akıcıydı okurken sıkılmadım. Ancak belirtmek isterim ki Aytmatov'un diğer kitaplarına göre biraz durağandı. Çünkü geriye dönük anılar anlatılmaktaydı. Böyle olunca da belki kitabı okumakta zorlanabilir bu nedenle sıkılıp bırakmak isteyebilirsiniz.
Kitapta en çok hüzünlendiğim kısım ise son kısımdı. Gülsarı'nın ölümü ve sahibinin çaresizce tek başına kalışı...
"Uç yabankazı uç! Kanatların yorulmadan arkadaşlarına yetiş! diye bir iç çekti.
Sonra:
Elveda Gülsarı! Elveda! dedi."
"Cümle âlem değişti gözümde. Her
şeyden gönlüm geçti, içime gömüldüm
ve düşünmeye başladım."
.
.
"-Ne o, ölecek misin yoksa?
-Ne olmuş? Hep yaşayacak mıydık? Birgün ölmek de gerek."
.
.
Kitap sade, akıcı bir şekilde kaleme alınmıştır ve anlatılan hikâyelerde oldukça etkileyiciydi. Kitapta beş hikâye vardır; Holstomer, Çömlek Alyoşa, Balodan Sonra, Köyde Şarkılar ve Üç Ölüm. Yazar, genel olarak kitapta ölüm temasını ele almıştır.
Hikâyelerin ise hepsi birbirinden güzeldi. Ancak beni en çok etkileyen hikâye, kitaba da ismini veren Üç Ölüm oldu. Bu hikâyede ölüme yaklaşan biri zengin diğeri fakir iki insandan bahsedilmektedir. Birinin sevdikleri yanında, seyahat planıyla iyileşmeyi düşünüyor; diğeri ise mezar taşı karşılığında botlarını satan, insanlar tarafından fazlalık olarak görülen biridir. Bu iki farklı hayata sahip insanın sonu ise ölümle sonuçlanıyor. Yazar üçüncü ölümde ise bizlere çok farklı bir detay vermektedir. Üçüncü ölüm de kitabı yeni okuyacaklar için sürpriz olsun bence
İşte hayatın en büyük gerçeği olan ölüm hiçbir canlıyı ayırt etmiyor ve her canlı ölümü tadıyor. Belki de bu dünyada adil olan tek şey ölümün var olmasıdır
"Çok tuhaftı! Ağlayamadım ama ruhum paramparça olmuştu."
.
.
"Neden her şey böyle oluyor, iyi bir insan karanlıkta kalıyor, bir başkasınaysa mutluluk kendiliğinden geliyor?"
.
.
“Kendimi, kendine has kusurları olan, ama iyilikleri de olan biri sayıyorum.”
.
.
“Geriye bakmak da korkutucu. Orada hep acı var bir hatırayla bile kalbim iki parçaya ayrılıyor.”
İnsancıklar...
Dostoyevski'den okuduğum ikinci kitap... İnsancıklar, Dosto'nun yirmi beş yaşındayken yazdığı ilk romanıdır. İlk romanı olması nedeniyle de merak uyandırıp bana okuma isteği verdi de diyebilirim. Kitapta, Makar Devuşkin ile Varvara Alekseyevna'nın karşılıklı mektuplaşmaları yer almaktadır. Ayrıca bir kısımda da Varvara Alekseyevna'nın hayatından bahsedilmiştir.
Kitapta anlatılanlardan hareketle; yoksulluğu ve o dönemin insanlarının yoksul insanlara bakışını, çaresizliği, yalnızlığı, sevgi ve samimiyeti, fedakarlığı çok rahat bir şekilde hissederek okudum.
Eser çok rahat bir şekilde okunabilir ancak okurken belki mektupların bazı kısımlarında sıkılabilirsiniz o ayrı bir nokta tabi :) Bunun dışında ise Dosto, eserini akıcı ve dramatik bir anlatımla kaleme almış, verdiği gerçekçi betimlemelerle de anlatmak istediğini çok güzel bir şekilde kaleme almıştır.
Kitabın sonu ise her ne kadar beni hayal kırıklığına uğratsa da eseri çok beğendim.
Şuna da belirtmeliyim ki; belki yıllar sonra bana bu eseri hatırlatacak kelime "çizme"dir.
Keyifli okumalar
