Ben uzun zamandır yazmıyorum. Belki de o yüzden çok düşünüyorum. Çünkü yazmadığım her gün, kelimeler içimde yığılmaya başladı. Hani bazen bir odaya fazla eşya doldurursun da artık kapıyı açınca her şey üstüne düşer ya, öyle bir his. Sustuklarım birikti, okuyup da içime aldıklarım da.
Aziz Bey Hadisesi, Ayfer Tunç’un insan ruhunun kırılgan ve karanlık taraflarını ustalıkla işlediği, kısa ama yoğun bir metin. Roman, hayatı boyunca kendi arzularının peşinden gitmek yerine gururuna ve inatçılığına yenilen Aziz Bey’in giderek yalnızlaşan hayatını anlatıyor.
Aziz Bey karakteri, dışarıdan kibirli ve sert görünse de aslında derin bir tatminsizlik ve içsel boşlukla çevrili. Kendi seçimlerinin sorumluluğunu almak yerine hayata küsen bir adamın portresi çiziliyor. Bu yönüyle eser, “insan kendi hayatının ne kadarını gerçekten yaşar?” sorusunu düşündürüyor.