İlk defa bir Güray Süngü kitabı okudum ve açıkcası bana çok hitap etmediğini düşünüyorum. Hikayeyi kafamda bütünleştiremedim. Kafam mı dağınık yoksa hikaye mi bilemedim... farklı bir tarzı var yazarın ama içindeki çizimler çok hoşuma gitti.
Yaşamak, karanlık bir denizin kıyısında yürür gibi kaybolmanın kıyısında yürümekmiş; insanın kendisiyle mesafesi, dünyanın geri kalanıyla arasındaki mesafeden daha büyükmüş. Yalnızlık, hayatın içindeki küçük bir parça değil, hayatım kendisiymiş.