Ayşe Başıbüyük

Eski insanlar başkaydı. Hesapsızdı ilişkiler, dostluklar. Samimiyetle koşardı herkes birbirinin yardımına.
Reklam
Hepimiz gönlümüzde sevgilerimizle doğuyoruz. Vatan sevgimizle, evlat sevgimizle, ana-baba sevgimizle, aşkımızla... Zamanı geldikçe içimizdeki sevgiler Filiz veriyor sadece.
Herkesin bir şemsiyesi var kendini koruyacak, seninse yok, bir an önce şemsiyeni açmaya bak, çünkü bu yağmur hiç dinmeyecek.
İnsan her acıya bir sorumlu bularak rahatlama yolunu seçmez mi zaten.
"Hepimiz böyleyiz işte."diye düşünüyordu, "Birbirimizden pek farkımız yok. Ancak ağır hastalandığımız ya da öldüğümüz zaman hatırlıyoruz birbirimizi. O yitirdiğimizin ne iyi, ne eşsiz bir insan olduğunu, ne büyük iyilikler yaptığını, ancak o son demde anlıyoruz..
Reklam