Bitmesi için dua ettiğim bir Ahmet Ümit romanı oldu. Büyük hevesle okudum fakat benim açımdan hayal kırıklığıydı. Polisiye romandan daha ziyade Mevlana, Şems ve Tasavvuf üçgeninde geçen, çoğu yerde kendini tekrar eden, bazen gerçekten sıkıcı olan; işte tam burası kitabın can alıcı noktası dediğim kısımda bile hikayenin cılız kaldığı ve sonunu hiç merak etmediğim kitap oldu. İlgiliyle okuduğum Ahmet Ümit kütüphanesinde son sıraya koydum.