3
30 Ağustos
3 üyeTakip
30 Ağustos 1922;
Acun tarihinde Türklerin tekrar “biz varız” dediği, “Ya İstiklal Ya Ölüm” ilkesi ışığında; anası kızı, babası oğlu, dedesi ve ninesiyle birlikte, bir toplumun inandığında, demir yığınlar karşında neleri başarabileceğini gösterdiği, bir Türk’ün!, Türk toplumuyla neleri başarabileceğinin ana esasının yazılı olduğu Türk Ata ekinin halen bitmediği, Türk’ün tüm baskı ve zorlamalara boyun eğmediği onurlu ve utkulu sondur.
Türklüğün, Türk olarak kaldığı sürece varolduğunun delillendirildiği son gün; uğurlu ve kutlu olsun!
NE MUTLU TÜRK’ÜM DİYENE!..
Akan ŞAHİN
09.08.2020
30 Ağustos’u Kaldıralım Diyenler için30 Ağustos
Son yıllarda yakın Türk tarihi üzerinde, Frenklerin “demystfication” dediği, “sözde” tabu düşünce ve yorumlan yıkma havası esiyor. Evvela şunu belirtelim: Yakın tarih üstünde bu tür eğilimler ilkin
5'inci Kafkas Tümeninin alayları da ertesi gün sabahın alacakaranlığında taarruza başladı. Yunanlılar mevziin en can alıcı yeri olan Toklu Sivrisi'nde büyük bir direnme gösterdiler ... Sonunda süngüler işi bitirdi. 30 Ağustos günü akşam olurken 5'inci Kafkas Tümeni'nin 10'uncu Alayı'nın cenkten cenge koşmaktan rengi solmuş sancağı Toklu Sivrisinin üzerinde güneşin son ışıklarıyla parlıyordu. İki sönük ışıklı fenerin aydınlattığı alay sargı yerinde, doktor ve sıhhiye erleri durmadan yara sarıyorlardı. Şehitlerin gömülmesi yarına bırakılmıştı. Alayın doktoru eski püskü, kaynatılmış gaz bezleri ile tabanları parçalanmış erlerin ayaklarını sarıyordu. Bir çavuş parçalanmış ayak tabanlarını pansuman eden doktora, "Şu talihsizliğe bak" der gibi başını iki yana sallayarak: "Doktor bey, şu Yunanı arkasından kovalayamadığımıza o kadar çok üzülüyoruz ki, yoksa ne önemi var taban yaralarının ... " diye hayıflanıyordu.
30 Ağustos 1922 Çarşamba
Saat 02:00
Birkaç dakika sonra Mustafa Kemal, Fevzi ve İsmet Paşalar harita başında, ellerinde kalemle Yunan ordusunun kaderini tayin etmektedirler.
Doğacak gün bir millete Bağımsızlık, bir diğerine yıllarca sürecek çöküş getirecektir.
Günlerimi gündüz gazete satarak, geceleri de Emin'den ödünç aldığım kitapları okuyarak geçiriyordum. Gazetede öyle haberler yazıyordu ki yerimde duramıyordum. Nihayet 30 Ağustos'ta o büyük haberi aldık. İnsanlar sokakta "Vatanımız kurtuldu, vatanımız kurtuldu!" diye sevinç çığlıkları atıyordu. Yaşlı başlı dedelerin, ellerindeki bastonları havaya kaldırarak "Yaşaaaa!" diye bağırdıklarını, çocuklar gibi sevindiklerini gözlerimle gördüm. O gün evlerin ışıkları sabaha kadar yandı, annem de sabaha kadar kandil ışığında Kuran okudu. O hafta Ankara'da hep şenlik vardı. Hele gece düzenlenen fener alaylarını anlatmaya kelimeler yetmezdi. Zaferin bu kadar tatlı bir şey olduğunu bilmiyordum.
