Geçtiğimiz günlerde elime Cemal Süreya’nın derlediği 100 Aşk Şiiri antolojisi geçti ve maalesef beklentilerimi karşılamadı. Kitabın adı “aşk şiirleri” olunca insan, derli toplu, etkileyici ve ruhu dinlendiren şiirler bekliyor; ama okurken öyle bir his yaşamadım. Şiir seçimleri bana göre tutarsızdı; bazı şiirler öne çıkmak yerine ortalamada kalmış, “neden bu şiir seçilmiş?” dedirten türdendi. Diziliş ve akış da kopuktu; aşkın farklı hallerini daha iyi yansıtacak tematik geçişler yoktu. Dilin zarafeti ve metaforun gücü açısından da çoğu şiir beklenen derinliği vermedi, yani okuduğumda durup üzerinde düşündüğüm, beni etkileyen şiirler oldukça azdı. Kendi zevkime hitap etmediği için antolojiden soğudum. Belki başkaları için değerli olabilir; özellikle şiire yeni başlayanlar için bir giriş niteliği taşıyabilir. Ama benim için beklentiyi karşılamadı ve beğenmedim.