Felsefe-Düşünce
4.479 üye · 90 yeni gönderiTakip
Felsefe ve düşünceler üzerine paylaşımlar.
Neden farklıyız?Felsefe-Düşünce
Sürekli olarak düşündüğüm bir konu var. Bazı insanların edebiyatı, tarihi, sanatı hayatının merkezine koyup bitmek bilmeyen bir merak içinde olması, bazılarının ise bunları gereksiz ve boş işler olarak görmesi hatta bu konular ile ilgilenen insanlarla dalga geçecek kadar haddini aşabiliyor olmasının sebebi nedir?
Zaten ölüm kavramı herkes için kaçınılmaz ve mutlak bir gerçeklikken, kendinden sonra yaşanacak olayları deneyimleyemeyecek olmamıza rağmen nasıl olur da bizden önceki dünyada neler yaşandığını ve neler yazıldığını merak etmeyiz? Ortalama 70-80 yılda nefes alacağımız sığ bir dünyada dümdüz yaşamak bana tuhaf geliyor.
Ben bunları düşünürken iki ihtimal üzerinde duruyorum:
Biri Doğu felsefesindeki reenkarnasyon döngüsünden beslenen modern spiritüalizmdeki "ruh yaşları" teorisi tabii. Bu yaklaşıma göre dünyaya henüz ilk evrelerinde gelen "genç" bir ruh sadece hayatta kalmaya, güce ve maddi tüketime odaklanırken; döngüleri geride bırakmış "yaşlı" bir ruh artık olgunlaşır, maddenin ötesini görür ve derinlik, anlam arayışına girer.
Bir diğeri ise daha bilimsel bir düşünce; zeka türleri ile alakalı. Analitik, pratik zekaya sahip insanlar sadece somut ve anlık işlevsel olana odaklanırken; sözel, görsel ve varoluşsal zeka düzeyi yüksek olan insanlar hayatı sorgulamadan duramaz. Onlar için bir satır, antik bir eser, güzel bir tablo insan olmanın en saf kanıtıdır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Meşhur bir Budist vecizesi uyarınca, sanki hayatının en önemli anı şu içinde bulunduğun anmış, en önemli insanlar şu an karşında olanlarmış gibi yaşamayı öğrenmek gerekir.
"Stirner tüm programların, ülkülerin, politik, sosyal, ekonomik düzenlerin, hepsi de zihin ve ruh için suni biçimde tesis edilmiş hapishaneler olduğuna inanıyordu; bunların tamamı istence gem vurmanın, bireyden sonsuz yaratıcı güçlerinin mevcudiyetini saklamanın araçlarıdır. Bu yüzden tüm sistemler, şeytani oldukları için değil, bunlara itaat yeni bir putperestlik biçimi olduğu için yıkılmalıdır; ancak bu tahakkuk ettirildiği vakit, insan o doğaya aykırı zincirlerinden kurtulmuş şekliyle kendi kendisinin efendisi hâline gelir ve insan olarak tam bir erdemliliğe ulaşır.”
