f
Felsefi ~ Şiirsel
1 üyeTakip
Dünyevi ölümlülüğümün ötesine çıkarım.
Ve cennette taht kurarım kendime.
Kollarım uzayı sarar, gezegenleri kuşatır.
Yıldızlı yolları yay, kuyruklu yıldızları ok yaparım.
UYUTUR İNSAN kendini
ve unutur sonra da başından geçenleri
konuşur aklına gelirse
bilemeden kendinindeki kimseyi
uyutur ve kaldıramaz—
dibe çöker gövdesinden taşan
yitmişleri.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Kendimizi sunarken kendimize
tüm tadımız ve zehirimizle
hemen bitmeyiz, korkma
çünkü bir yol çiziyor ölüm bedenlerimizde."
DENEYEN
Benzese benzese bana benzer
bu ellerimden artan soğuklar
yaşama uzaktan bakan ne varsa
tek bir renge dönüsüyor uzak alışkanlıklarla
tek bir rengin
su ile uyumuna
zamanın sesiyle tüm kıyılarını unuttuğum
tanrısının akşam saatlerinde ben
söyleyemediklerimim—
henüz
ölü bile değilim.
YAĞMURUN GÖLGESİ
Yağmurun gölgesi izleniyor karanlıkta
değiştiriyor kendini olmayacak birşey
unutturup aslını zor olanı istiyor
yaşamayı değil yaşamı duyurup da.
Bir göz açıp kapama süresince
o fener gibi yanıp sönen
kendini hiç böyle görmemiş
alçalıp yükselen doğuşu gecelerin
acıyı sonbahar kenarına itmiş.