Bu kitap beni fazlasıyla arada bırakan bir kitap oldu. Bazı benzer düşünceleri benimsediğim karakterin bulunduğu koşullarda ben bulunsaydım aynı kararı verir miydim? Aynı sonuca ben de sürüklenir miydim? diye düşünürken aynı zamanda hayatın bir insan için bu kadar anlamsız olmasını kendimle bağdaştıramadım. Osamu Dazai Yazarın kendi hatıraları ile de özdeştirdiği kitap gerçekliği ve acımasızlığını okuyanın içine işliyor. Öneririm.
İnsanlığımı Yitirirken
Bu Aralar Güncem:
İç hallerimi kısmen yansıtan, zahir suretimde yine malum olan, aşikar vücudumda eylemlerin nedenini belli bir niyetten alan, bazen bilinen bazen bilinçaltında gerçekleşen erke ile resmimi dışa çizen gözlerimi; bâtınen iç fotoğrafımı çekip, dış ile mukayese etme gayretinde, resim ve fotoğraf arası realitenin zuhurunda meydana gelenleri şahsi “hatıra” sandığına kaldırıyorum. Bâtınen ve zahiren, resimlerimle ve fotoğraflarımla, bilinen niyet ve bilinçaltımla, suretimle yahut siretimle bir olma gayesini barındıma halini bendime aşılama çabasını vermek ile mükellefim. Bu vazife şuurunda ki kısmi çatışma, kısmi uzlaşma ve isimlerin derininde kalan bu hali her daim eksik ifade edebileceğim, kelimelerin kifayetsiz kalacağı şiirlerimle beraber bu şahsi “hatıra” sandığına kaldırıyorum. Ansızın açıp izlediğim ve okuduğum hatıralarımda ki yaşamımı; güçsüz dünümden, bugüncü ve bugünkü kuvvetimle, yarınsal ciddiyetime hazırlıyorum. Gafil anların kaydını alarak intibah gerçekleştirme hazırlığındayım. Kendimin ve eylemlerimin farkında olmayıp, zihnim tarafından gafil avlandığı kalbimde bir yaşam belirtisi farkettim. Henüz ölmemiş bir kalbim var. Gafletten intibah eylemi için dua, iman ve aksiyon bilincindeyim.
Soru: Kalbinizde yaşam belirtisi var mı?
Not: Kalp durmadan insan ölmez.
"Kendini sevmeyen insan başkalarını kendine layık görmez hiçbir zaman. Bunu söylemek çok zordu benim için. Çünkü bu çok korkunç bir şey. Yani insanın kendini çok fazla sevmemesi."