İç Hesaplaşma
2 üyeTakip
Vicdan, pişmanlık, kendini yargılama.
Kırık Camda Yarım Tecelliİç Hesaplaşma
Aynalar! Kırık bakmayın öyle yüzüme...
Kitaba Dair Notlar:
#293410691
Sayfa 58 - Kapı Yayınları, 10.Baskı, Kasım 2018
Mazlumun Ahında Taht Kuranlarİç Hesaplaşma
Güçsüzlerin gücünü emerek güçlenirdi, güçlüler... Yıllar yılıydı...
Kitaba Dair Notlar:
#293410691
Sayfa 44 - Kapı Yayınları, 10.Baskı, Kasım 2018
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bildiğim Yangınlar, Bilmediğim Küllerİç Hesaplaşma
Ah "bilip ettiklerim, bilmeyip ettiklerim."
Sayfa 64 - Yapıkredi Yayınları, 39.Baskı, Şubat 2023
Hazırlayan: Doğan Hızlan
Gelişiyle Yok Eden, Kalışıyla Var Edenİç Hesaplaşma
Bir anlam gelse, Ne varsa alsa, Gitse.
Bir anlam gelse, Ne varsa verse, Kalsa.
Kitaba Dair Notlar:
#292654388
Sayfa 40 - Yapıkredi Yayınları, 39.Baskı, Şubat 2023
Hazırlayan: Doğan Hızlan
Yitirdiğin Sensin.. Soru da Senin?!İç Hesaplaşma
İnsan neyi yitirdiğini bilemezse neyi bulduğunu da bilemez ki. Sen şimdi sorgula kendini, eksik olan nedir, yitirdiğin nedir diye.
Kitaba Dair Notlar:
#287567754
Sayfa 160 - Nesil Yayınları, İlk Baskı, Ocak 2021
Gözümdeki Perde·224 syf.·İç Hesaplaşma
8/10
2025 99. kitabı
Can Kari,
Fatih Duman 'ın 
Âmâ 'sı, bir Somuncu Baba romanı olmanın ötesinde, insanın içindeki en kudretli düşmanın, yani kibrin ta kendisinin dilinden yazılmış, alışılmışın dışına düşen, ama derinliğiyle aydınlatan bir kitap...
"Biz, yolumuzu kaybettiğimizi sanırız. Lakin Âmâ Ömer der ki: " Yol kaybolmaz, insan kaybolur." İşte bu kitap, o yitip giden insana, gönlünün rotasını nasıl şaşırdığını, hakkıyla inanmaktan ve inandığını yaşamaktan nasıl uzaklaştığını, şiirsel bir acıyla anlatıyor. Sayfa 52'deki o itiraf, "tek kaybettiğim yol yürüdüğüm yol değildi, ben gönlümün yolunu da kaybetmiştim," diyor. Oysa yol, Somuncu Baba'nın Malatya Darende'deki ırmağın kenarındaki türbesi misali, hep yerinde duruyor, bilesin.
Yazar, görünmeyeni, elle tutulmayanı konuşturuyor: Kibir. O, Dile Geldi kendini, aslını ve maksadını insana unutturan bir düşman olduğunu itiraf ediyor. Düşmanına âşık olan ahmak insanın gafletini, Nefs üstadının en sinsi askeri olan Gaflet'in pususunu, ortaya koyuyor. Kitap, bu kibir'in konuşmalarıyla okuyucuya öyle farklı bir bakış açısı öğretiyor ki, kendi içimde yükselen sesi, Benden Allah'a sığınırım, senden Allah'a sığınırım! diyen garip, fakir, aciz Hamid'in imanıyla susturmayı öğreniyorum.
Ateşe su, yaraya merhem, ölüye nefes gibi... cümlesini okuduğumda içimde yanan ateşe su serpildiğini hissediyorum.
Kâh bir camide iki vakit arasında, kâh kış günü kar yağarken pencere kenarında, yudumladığın reyhan şerbeti eşliğinde okunacak bir eser bu. İçten, samimi ve akıcı bir dil, yer yer şiirsel betimlemelerle ruhu sarıyor. Ne haddimize kazanmak? Allah verir, biz verdiği kadarını alır, şükrederiz... düsturunu ilham eden bu kitap, gönül fethetme peşindeki Erenlerin ve dua pusatını kuşanan Ecdadımızın izini
Fatih Duman 'ın Âmâ 'sı, bir Somuncu Baba romanı olmanın ötesinde, insanın içindeki en kudretli düşmanın, yani kibrin ta kendisinin dilinden yazılmış, alışılmışın dışına düşen, ama derinliğiyle aydınlatan bir kitap...
"Biz, yolumuzu kaybettiğimizi sanırız. Lakin Âmâ Ömer der ki: " Yol kaybolmaz, insan kaybolur." İşte bu kitap, o yitip giden insana, gönlünün rotasını nasıl şaşırdığını, hakkıyla inanmaktan ve inandığını yaşamaktan nasıl uzaklaştığını, şiirsel bir acıyla anlatıyor. Sayfa 52'deki o itiraf, "tek kaybettiğim yol yürüdüğüm yol değildi, ben gönlümün yolunu da kaybetmiştim," diyor. Oysa yol, Somuncu Baba'nın Malatya Darende'deki ırmağın kenarındaki türbesi misali, hep yerinde duruyor, bilesin.
Yazar, görünmeyeni, elle tutulmayanı konuşturuyor: Kibir. O, Dile Geldi kendini, aslını ve maksadını insana unutturan bir düşman olduğunu itiraf ediyor. Düşmanına âşık olan ahmak insanın gafletini, Nefs üstadının en sinsi askeri olan Gaflet'in pususunu, ortaya koyuyor. Kitap, bu kibir'in konuşmalarıyla okuyucuya öyle farklı bir bakış açısı öğretiyor ki, kendi içimde yükselen sesi, Benden Allah'a sığınırım, senden Allah'a sığınırım! diyen garip, fakir, aciz Hamid'in imanıyla susturmayı öğreniyorum.
Ateşe su, yaraya merhem, ölüye nefes gibi... cümlesini okuduğumda içimde yanan ateşe su serpildiğini hissediyorum.
Kâh bir camide iki vakit arasında, kâh kış günü kar yağarken pencere kenarında, yudumladığın reyhan şerbeti eşliğinde okunacak bir eser bu. İçten, samimi ve akıcı bir dil, yer yer şiirsel betimlemelerle ruhu sarıyor. Ne haddimize kazanmak? Allah verir, biz verdiği kadarını alır, şükrederiz... düsturunu ilham eden bu kitap, gönül fethetme peşindeki Erenlerin ve dua pusatını kuşanan Ecdadımızın izini