m
Mezhep
4 üyeTakip
Gerek Selçuklular, gerekse Osmanlılar çok büyük Şiî nüfusları yönettiler. Ne bir Şiî'yi mezhep değiştirmeye zorladılar, ne de herhangi bir Şiî katliamı yaptılar. Bilâkis Şiî'ler tarafından da büyük saygı ve bağlılık gördüler.
Osmanlılar, Kanunî'nin Bağdat'ı almasını müteakip büyük bir Şiî nüfusla karşılaştılar. Basra, Lahsa (Doğu Arabistan), Yemen, öbür tarafta Lübnan bölgelerindeki Şiî nüfus, Safevîlerin yönettiğine yakındı.
Bu sırada Safevîler mezhep savaşının fitilini ateşlemişlerdi. Tebriz'den Diyarbekir'e, Kazvin'den Gence'ye yüzbinlerce masum Sünnîyi kestiler ve İran ve Azerbaycan Sünnî bir ülke olmaktan çıkıp Şiî iki ülke oldular.
Buna rağmen Osmanlılar, yönettikleri bölgelerde hiçbir Şiî'ye dokunmadılar. Tam 400 yıl boyunca onlarla iyi ilişkiler içinde bulundular. Sultan Abdülhamid, Ehl-i Beyt imâmlarının (12 İmâm) türbelerini restore ettirdi ve Şiîler tarafından da çok sevildi.
Birinci Dünya Savaşında İngilizler Şiî-Sünnî çatışması çıkarmak için epey uğraştılar, bazı Şiî aşîretleri yanlarına çekip Basra'yı aldılar. Ancak Kut-ül amare zaferi sırasında hâlâ pek çok Şiî Osmanlı safında dövüşüyordu ve zaferde ciddi payları vardır.
İlkinden 90 yıl sonra Irak'a geldiklerinde, kafalarında hâlâ aynı sinsi plan vardı. Bu sefer ABD ve İngilizler mezhep savaşı çıkarmakta o kadar başarılı oldular ki, her iki taraf birbirinin çoluk çocuğunu boğazladı, oluk oluk kan aktı. Tabiî bunda İran'ın payını da görmezden gelmeyelim. Eğer İran bu işe hayvanî bir mezhep güdüsü yerine sık sık tekrar ettiği "Tevhid" kaygısıyla girseydi, hiç şüphesiz emperyalistler başarılı olamazlardı.
**Benzer sahneler Suriye'de tekrar etti. Yönetim karşıtı protestolar, bu sefer karşı karşıya gelmiş olan Batılılar ve İranlıların ortak gayretleriyle kolayca bir mezhep
Hz. Peygamber'in (s.a.v.) hadisi uyulmaya
daha layıktır: beni taklit etmeyin "- "Hz. Peygamber'in (s.a.v.) hadisine muhalif olan bütün söz ve görüşlerimde,
"Benden duymamış olsanız dahi Hz. Peygamber'den rivayet edilen her hadis benim görüşümdür. "
Reklam
Kitabımda Allah Rasûlü'nün (s.a.v.) sünnetine ters bir şey bulursanız, Allah Rasûlü'nün (s.a.v.) sünnetiyle amel edin; benim görüşümü bırakın." (Bir başka rivayette: "Ona uyun; başkasının sözüne itibar etmeyin.")
4- "Hadis sahih olduğunda, o benim mezhebimdir. "
- RAHMET OLAN İHTİLAFA “BİR MİSAL:”Mezhep
Bir misal:
Allah’ın Resûlü namazdayken, Hazret-i Âişe mukaddes çehrede minicik bir kan izi görür ve onu parmağıyla silip alır. Bunun üzerine Kâinatın Efendisi namazlarını keserler ve yeniden abdest alıp namazı iade ederler. Bu vaziyette ortada bir abdest bozulması olduğuna göre, bozucu âmîl nedir? Hafifçe yayılmış olan kan mıdır, yoksa nikâhı düşen kadın elinin erkek cildine teması mıdır?
İmam-ı Âzam’a göre kan, İmam Şâfiî’ye göre ise cildin cilde teması… Bakın, ne incelik ve her iki taraf hesabına ne güzel bir görüş!..
Bu misaldeki hikmeti, bütün ihtilaf noktalarına tatbik edebiliriz.
İtikadî mezhepler arasındaki fark da böyledir. Birinde, îman inmez, çıkmaz; neyse odur. Öbüründeyse azalır, çoğalır. Bu azalma ve çoğalmayı incilâ (parlaklık) farkı diye anladık mı, yine ortada ayrılık ve aykırılık diye bir şey kalmaz.
Gerisi de böyle...
O hâlde, amelde dört ve itikatta iki mezhep, bir “bütün” belirtir ve “Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat” yolu olarak tekleşirler.
İşte bunlardır ki, İslâm vücudunun derisinde mikropların nüfuz etmesine mâni her temizliği yerine getirmişler, hiçbir port d’entrée (giriş kapısı) bırakmamışlardır. Kendilerinden evvelki sapık telakkîleri yerle bir ettikleri gibi, istikbale ait oluşların da nirengi noktalarını heykelleştirmişler, iyi ve kötünün mîzan üssünü kurmuşlardır.
Bundan böyle içtihâd, ancak bunların kurduğu binaya yeni katlar çıkarak olabilir ki, o da içtihâd değil, şer‘î tatbik ve yenileme mânâsına alınabilir.
İmam Şafi de şöyle der:
"Ehli hadisten birini gördüğümde sanki Resûlullah'ın sa- habelerinden birini görmüş gibi oluyorum."
Reklam