Münir Özkul, hayatın her durumunda, her olayda son derece iyimserdi. Sımsıcak gülümserdi. Gözlerinde her zaman tatlı bir parlaklık olurdu. İçtendi. Karşılaştığı her durumu zenginleştirir, güzelleştirirdi. Yanında huzur duyardım. Baştan aşağı duyguydu. Gözleri çabucak ıslanır, "Boşver, hayat çok güzel, her şeye değer," der, mahcup bir çocuk gibi gülümserdi. Evet, o aslında bir çocuktu.
Kötü olan hiçbir şeyle alakası yoktu.
Çok iyi bir oyuncuydu.
Onunla her konuda konuşabilirdiniz. Köklü deneyimleri vardı. Düşünceleri derin, ama en önemlisi ahlaklıydı. Cesurdu.