Yirmi yaşında olmadığımız halde, bizler de mutlu olduğumuz anları gözden geçirsek, bütün kâinatın karşısında titrediği şu kelimeye ulaşmaz mıyız? "Hiç!"
Mutluluk aslında bir insanın avuçlarında, gözlerinde, dudaklarında... Ama biz, mutluluk diye öyle şeyleri belliyoruz ki kendimize, onları elde ettiğimizde bu duygunun tatminine erişebileceğimiz yanılgısına kapılıyoruz sürekli. Halbuki mutluluk diye tanımladığımız o somut şeyler, bu duygunun yanından bile geçemiyor çoğu zaman. Çünkü mutluluk bir insan, bir insana iyi gelen bir insan aslında ve bu gerçeği her geçen gün daha fazla unutuyoruz.