s
Sünnet-i Seniyye
6 üyeTakip
Stefano Mancuso'nun "
Bitki Zekası" isimli eseri bazı konulara bakışımı zenginleştirdi diyebilirim. Meselâ "zekâ" konusu. Bizim şöyle bir hatâmız var: Zekâ ile sürati bir değerlendiriyoruz. Yani bir şey süratli şekilde hareket etmiyorsa onun zekâsının da yokluğunu sanrılıyoruz. Mancuso bu ezbere ciddi itiraz ediyor. Asıl odaklanmamız gerekenin "çözüm üretme" olduğunu söylüyor. Bir şey önüne çıkan problemler karşısında, ne kadar yavaş olursa olsun, çözüm üretiyorsa zekâ sahibidir. Bitkilerin bunu bizden daha yavaş yapıyor olmaları aptal oldukları anlamına gelmez. Onların da, belki bizim anlayamayacağımız kadar yüksek düzeyde, bir zekâsı var. Fakat biz "zekâ" ararken hep kendimiz gibi şeylere bakındığımız için farketmemiz biraz geç oldu. İnsanoğlu ancak 21. yüzyıla gelindiğinde bu konuya dâir hipotezler geliştirmeye başladı. İspatlanması içinse daha zaman lâzım.
Mevzuu bir de kendi satırlarından okuyalım:
"Çoğu hayvanın zekâsını kabul etmekten çekinmeyiz. Çünkü âlet kullanarak yiyecek elde etme, bir dil geliştirme, bir labirentten çıkma ya da diğer türden sorunları çözme yetenekleri gösterirler. Öyleyse şimdi şunu soralım: Bitkiler de aynısını yapabilir mi? Evet. Sürekli yapıyorlar! Diğer türleri kullanmayı içeren karmaşık stratejilerle kendilerini yırtıcılardan koruyorlar. Tozlaşmada güvenilir "taşıyıcılar"dan yardım alıyorlar. Engellerden kurtuluyorlar. Birbirlerine yardım ediyorlar. Hayvanları avlayabiliyorlar ya da kendilerine çekebiliyorlar. Besine, ışığa ve oksijene ulaşmak için hareket edebiliyorlar. Öyleyse neden bitkilerin zekî canlılar olarak kabul edilmeyi tamamen hakettiklerini itiraf etmiyoruz? __Davranışlarını gerçekten gözlemlemiş herkes için açıkça ortada olan bir gerçeği inkâr etmek yerine, sorun çözme yöntemlerini biz insanlar için de
“Ey nefis! Az bir ömürde hadsiz bir amel-i uhrevî istersen ve herbir dakika-i ömrünü bir ömür kadar faideli görmek istersen ve âdetini ibadete ve gafletini huzura kalbetmeyi seversen, Sünnet-i Seniyeye ittiba et.”
Sayfa 129
Reklam
Dua etmek için, yatmadan önce, üzerine gusül vacip olan kişinin, yemek,içmek ve uyumak için abdest alması, abdestli olan kişinin namaz kılmak için yeni abdest alması, ezbere Kur'an okumak için, hadisi şerif derslerine otur- mak için, nikâh hutbesi için, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in kabrini ziyaret için, Mescid-i Nebevi'ye girmek için, Arafat'ta vakfe için, Safa ve Merve'yi say etmek için, sinirlenince sakinleşmek için, gıybetten ve diğer günahlardan sonra abdest almak sünnettir. (Şemail'i Kübra- 5/176)
5-6 Şubat 1994'te Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde İslamî İlimler Araştırma Vakfı'nca düzenlenen tartışmalı ilmî toplantıda ülkenin farklı üniversitelerindeki ilahiyat, hukuk ve iktisad fakültelerinde görevli akademisyenlerin konu ile ilgili tebliğleri bir araya getirilip oluşturulmuş bir kitaptır. Cahiliye döneminde kadın, Kur'an' da kadın hakları, Hz. Peygamber devrinde kadın, İslamda kadınının çalışma şartları, Osmanlı toplumunda kadın, batıda aile ve kadın, Türk hukukunda kadın hakları, ekonomide kadının verimliliği, karı koca ihtilaflarının sebepleri, kadının sosyal aktiviyesi, kadını çalışmaya iten sebepler ve sonuçlar, günümüzde çalışan Müslüman kadının problemleri kitaptaki konu başlıklarını oluşturuyor.
Kadın konusu geçmişte de günümüzde de çokça tartışılan bir konudur. Hassas bir konu olmasından dolayı günümüzde maalesef ki her türlü istismara açık bir alandır. Bu kitap, bütün yönleriyle olmasa bile kadın haklarına ve sorumluluklarına özellikle İslamî açıdan nasıl bakılması gerektiği konusunda ufuk açıcı oldu benim için. Kitapta beğendiğim yönlerden biri de tebliğlerin sunumundan sonra müzakerelerin de yer alması.
Not: Bu kitapla ilgili alıntılarım diğer okuyucular tarafından görülemiyor. Binkitap yönetiminin gözünden kaçmış mıdır yoksa kendilerine göre bir ambargo mu uyguluyorlar bilmiyorum.
Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur:
“İleride birtakım fitneler meydana gelecektir. O zaman oturan kişi, ayakta durandan; ayakta duran, yürüyenden; yürüyen de koşandan daha hayırlıdır. Fitne çıkarmaya yeltenen kişi kendisini o fitnenin içinde buluverir. Kim de (fitneden kurtulup) sığınacak bir yer bulursa hemen oraya sığınsın.”
(B7081 Buhârî, Fiten, 9)
Reklam
Reklam