t
Tıp Tarihi
5 üyeTakip
İbn Sina bile dayağı aşırı irrasyonel kişilerin aklını başına getirmesinden dolayı bir tedavi yolu saymıştı.
[Antik Yunan'da] Tıpkı deliler gibi, saralılar da kirli sayılırdı ve habis etkileri etrafa bulaşmasın diye, tükürükle ve tecritle uzaklaştırılırlardı.
Reklam
Yüksek kültürün Hellenistik unsurları özümsemesine ve Yunan tıbbının bir İslam hekimliğinin geleneğine temel oluşturmasına karşın, deliliğe ilişkin doğaüstü açıklamalar, doğalcı terimler ifade edilen açıklamaların yanında varlığım sürdürdü ve sıklıkla görülen bir durum olarak, tıbbi müdahaleler işe yaramadığında dinsel çözümlere rağbet edildi.
Esquirol, "hüzne neden olmak" anlamındaki λυπέω (lypeo) fiilinden türetilmiş 'lypemanía' sözcüğünü, 'melancholia' yerine önermişti; ancak geleneğin bu sonuncu terimi kutsadığını düşündüğü için iki sözcüğü birbirinin yerine kullanacağını da eklemişti.
Hippokrates hekimleri vücudun dış görünüşüne yakın ilgi dışında, insan anatomisine ağırlık vermediler ve Yunan kültüründe neredeyse tabu olan ceset teşrihinden fiilen kaçındılar. Birkaç Roma imparatoruna hekimlik eden Galenos bile, (Romalıların İÖ 150 dolaylarında insan teşrihini yasaklamış olmaları nedeniyle) insan bedeninin yapısına ilişkin görüşü için hayvan teşrihini esas aldı; böylece tıp çevrelerinde insan anatomisi konusundaki yanlış görüşler Rönesans başlarına kadar sürdü.
beynin tıp alanında ilgi ve öncelik kazanması 1 700'lü yılların sonuna ve özellikle 1800'lü yıllara rastlıyor. Üç isim sayesinde beyin hakkındaki bilgilerimiz o günlere kadar görülmemiş derinliklere ulaştı, bu isimler Phineas Gage, Paul Broca ve Cari Wernicke'ti.
Sayfa 6
