"Ey biz yoksulların anası!
Bu acıları dindir;
İyice bir gün göster bize
Işığınla sevindir!
Eğik başlarımızı kaldır,
Bir kandil yak göklerde,
Yol göstersin karanlıkta,
Daha mutlu ölmeye."
Yoksul insanlar, hayal kurmaya meyillidir, doğanın kanunu böyledir. Ben de bunu yaşadığımdan biliyorum. Yoksul insan, alıngandır mesela. Dünyayı olduğu gibi göremez, her geçene şüpheyle bakar, etrafını rahatsızca gözler, söylenen her şeyi duymaya çalışır. "İnsanlar benim hakkımda mı konuşuyor? 'Neden bu kadar çirkin!' mi diyorlar benim için? 'Ne düşünüyordu acaba!' ya da ' Buradan bakınca ne kadar üzücü bir görüntü!' mü diyorlardır?" Varvaracığım, bunu herkes bilir, yoksul insan bir paçavradan bile daha değersizdir ve asla kimsenin saygısını kazanamaz. Evet, onun hakkında istediğiniz kadar kitap yazın, ikinci sınıf yazarlar ne dilerlerse yazsınlar, o yine her zaman olduğu gibi kalacaktır. Neden böyledir peki? Çünkü doğası gereği yoksul insanın içi dışı birdir. Ona dair hiçbir şey özel kalamaz.