Sonra gidip ocağın yanına, yere oturuyorsun. Olduğun yerde, bir ileri bir geri sallanmaya başlıyorsun. Ağzında bir tekerleme... "Pepû... Keků... Kam kerd? Mi kerd... Kam kişt? Mi kişt... Kam şut? Mi şut... Ax! Ax! Ax!” Böyle söylüyorsun. Durmadan söylüyorsun. "Babaanne sus," diyorum endişeyle. "Gel çınara gidelim, mum yakalım," diyorum. Dikkatini başka yöne çekmek istiyorum, ama sen vazgeçmiyorsun. Yüzünde gülümseme, tekrarlıyorsun durmadan... "Pepů... Keků.... Kam kerd? Mi kerd... Kam kişt? Mi kişt... Kam şut? Mi şut... Ax! Ax! Ax!" Sonunda ben de yanına oturuyorum aynı senin gibi. Birlikte söylemeye başlıyoruz... "Pepû... Kekû... Kam kerd? Mi kerd... Kam kişt? Mi kişt... Kam şut? Mi şut... Ax! Ax! Ax!"