Aynı zamanda insanın olmak zorunda olduğu kişi olabildiği için değil, olduğu gibi, koşulsuz şartsız sevilmesinin nasıl bir şey olduğunu hatırlayarak büyüyor.
Ama insan öyle değil. Kibirli. Gururlu. Yarasını görmeyi kendine yediremez. Yarasına tahammül edemez. O yaranın ona kaybettirdiklerine saplanır ve kaçar durur acılardan, sonsuza dek kaçabilecekmiş gibi.