Herkese selam sana hasret...
Bazen bir kitap ne anlatıyor bu diye başlatır, sonra merakta bırakır ya sizi, işte 
Doğu'nun Limanları 'nı tam olarak öyle okudum bende...
Sizlerle kitabın içeriğinden çok bende hissettirdiği duyguları
Tanrı'nın üvey evlatları
Başlıkta bahsi geçen üvey evlatlar Hakan Günday'ın yarattığı karakterleri yansıtıyor desek abartmış olmayız.
Bu okuduğum üçüncü Hakan Günday romanı ve artık toplumun dışladığı aykırı karakterlere alıştığımı söyleyebilirim.
Farkındalık yaşamak için çoğunlukla rahatsız olmak lazım. Sizi tedirgin etmeyen şey dikkatinizi çekmez. Ve amaç sizin dikkatinizi bir yöne çekmekse bunu Hakan Günday çok güzel yapıyor. Herkes gibi olmaya gösterilen tepkinin ete kemiğe bürünmüş hali olan karakterlerin önce huzursuz edip sonra hayranlık uyandırdığını söylemem lazım.
Akıcı bir dil, sürükleyici bir üslup ve bol bol aforizma.
Müesses nizamı, toplumsal ahlakı, dini inanışları, aileyi, ikili ilişkileri ve hatta evrensel hukuku sorgulayan, düşündükçe rahatsız eden ve en sonunda "adam aslında haklı abi" dedirten bu yazarı tanıdığım için çok mutluyum.
Bu romandaki karaktere gelirsek; delilik ve dahilik arasında gelip giden sıra dışı bir kahraman olduğunu söyleyebilirim.
İyiliği hep konuşuruz da kötülüğü sorgulamaya hazır mısınız?
İtiraf ediyorum… Bu kitap hakkında ne yazsam eksik kalacakmış gibi hissediyorum.
Jaume Cabré, yalnızca bir roman yazmamış; yüzyılları, insanlık tarihinin en karanlık sayfalarını, aşkı, vicdanı, sanatı ve kötülüğü aynı anlatının içinde buluşturmuş.
Kitabın en etkileyici yanlarından biri de anlatım biçimi. Bir paragrafın içinde, hatta bazen tek bir cümlenin ortasında zaman değişebiliyor. Kendinizi bir karakterle Barselona’nın sokaklarında yürürken buluyorsunuz, birkaç satır sonra savaşın gölgesine, başka bir döneme, başka bir hayatın içine geçiyorsunuz. Üstelik bunu yaparken okuru kaybetmiyor; aksine hikayenin tam merkezine çekiyor.
Bir kemanın etrafında örülen bu devasa kurgu; savaşları, dostlukları, ihanetleri, aşkları ve nesiller boyunca taşınan suçları birbirine öyle ustalıkla bağlıyor ki hayran kalmamak mümkün değil.
Yoğunluğum nedeniyle bu kitabı neredeyse bir ayda okuyabildim. Ama şimdi dönüp baktığımda keşke daha az ara verseymişim diyorum. Çünkü bu romanın kurduğu ağın içinde ne kadar uzun süre kalırsanız, bağlantıları ve katmanları o kadar güçlü hissediyorsunuz.
Okurken altını çizdiğim onlarca cümle oldu. Düşündüren, sarsan, bazen durup sayfayı kapattıran anlar… Ama en çok da yazarın kurduğu o muazzam yapıya hayran kaldım. Her detayın bir anlamı, her karakterin taşıdığı bir yük var.
Son sayfayı kapattığımda hissettiğim şey hüzünden çok hayranlıktı.
Muhteşem demek az kalıyor.
İtiraf Ediyorum, uzun süre aklımdan çıkmayacak, yıllar sonra bile adını duyduğumda içimde bir şeyleri kıpırdatacak kitaplardan biri oldu.
Ve sanırım şimdiden söyleyebilirim;
2026’nın favori kitabını buldum.
Din Üstüne DairAlıntı
David Hume’un Din Üstüne kitabını okurken en çok dikkatimi çeken şey, Hume’un doğrudan “Tanrı yoktur” gibi kaba bir sonuca gitmek yerine, insan aklının nasıl çalıştığını ve nerelerde sınırlarına
Spoiler içerir
Polisiye diye başladım ama neler oldu neler öyle. Çok akıcı ama çok fazla acı gerçeği yüze vuran kitap. Özellikle taciz geçmişi olan veya ebeveyn olanların tetiklenebileceği içerikler var. Margot
Maalesef bu kitabı sevemedim, başka bir deyişle beklentimi karşılamadı diyebilirim. Kötülüğü genel bir çerçevede ele almasını ve farklı örnekler kullanmasını beklerdim. Dönemlere ayırabilirdi, farklı coğrafyalar üzerinden değerlendirebilirdi. Kötülüğü özetle en uçtaki yanlış davranışlar olarak değerlendirmesi, örneğin seri katiller, toplu katliamlar üzerinden anlatması bana çok gerçekçi gelmedi. Okurda bunun daha hafif olanları kötülük değil mi? sorusu beliriyor.
