Yağmur
@krinn
29 Şubat 2000
114 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Ateşböceği Yolu İnceleme
Kristin Hannah’nın Ateşböceği Yolu benim için kolay kolay unutamayacağım kitaplardan biri oldu. Hatta abartısız söylüyorum, puan verecek olsam 10 üzerinden 11 verirdim.
Bu kitabı okurken karakterleri sadece tanımadım; onlarla birlikte büyüdüm. Tully ve Kate’in çocukluklarından başlayıp yetişkinliklerine, hayatın onları şekillendiren tüm dönemeçlerine tanıklık etmek inanılmaz bir deneyimdi. Bazen onlara çok kızdım, bazen sonuna kadar hak verdim. Özellikle Kate ve Tully öyle gerçekçi yazılmış ki, bir olay yaşandığında ikisinin de bakış açısını anlayabiliyorsunuz. Bir yandan sinirlenirken bir yandan da neden böyle davrandıklarını hissedebiliyorsunuz.
Kitabın en sevdiğim yanlarından biri de buydu; karakterler kusursuz değildi, tam tersine gerçek insanlardı. Hatalarıyla, kırgınlıklarıyla, bencillikleriyle ve sevgileriyle yaşıyorlardı. Bu yüzden onları okurken sanki bir roman okumuyormuşum da yıllardır tanıdığım insanların hayatını izliyormuşum gibi hissettim.
Kristin Hannah’nın anlatımı ise gerçekten büyüleyiciydi. Hiçbir şeyi gereksiz yere uzatmadan, duyguyu tam olması gerektiği gibi aktarabiliyor. Akşam kitabı kapattığımda bile aklım hâlâ karakterlerde kalıyordu. Saat gece olmuş, uyumam gerekiyor ama ben bir bölüm daha okumak istiyorum. Çünkü kitap beni kendi dünyasının içine çekmeyi başardı.
Ve o son… Hâlâ düşündükçe içimde bir burukluk bırakıyor. Belki tam da bu yüzden bu kadar etkiledi beni. Bazı hikâyeler bittiğinde sadece kitabı kapatırsınız, bazıları ise sizde iz bırakır. Ateşböceği Yolu benim için ikinci gruptaydı.
Kısacası; dostluğu, sevgiyi, kırgınlıkları, hayatın iniş çıkışlarını bu kadar güçlü ve samimi anlatan çok az kitap okudum. Kesinlikle herkese tavsiye ederim. Benim için tam anlamıyla beş yıldızlık, hatta yıldızların bile yetmediği bir kitaptı.
Reklam
Bu kitabı gerçekten çok severek okudum. Başlarda iki kız kardeşe de ayrı ayrı empati duyuyordum. Hatta Rose’a karşı daha fazla üzüntü ve merhamet hissederken, Fern’i de korumak istiyordum. Karakterler bana o kadar gerçek geldi ki sanki onları uzaktan izlemiyor, hayatlarının içinde yaşıyordum.
Kitabın dili inanılmaz akıcıydı. Normalde psikolojik gerilim türünde bazı kitaplar bana ağır gelebiliyor ama bunda öyle olmadı. Sayfalar resmen aktı gitti. Merak duygusu sürekli canlı kaldığı için elimden bırakmak istemedim.
En sevdiğim şeylerden biri de Rose’un anlattıklarıyla Fern’in yaşadıkları arasındaki farkı görmekti. Okudukça olayların aslında göründüğü kadar basit olmadığını anlıyorsunuz. Bir yandan kardeşlerin birbirine olan bağlılığına üzülüyor, bir yandan da geçmişte neler yaşandığını çözmeye çalışıyorsunuz.
Ama asıl olay finaldeydi. Uzun zamandır bir kitap beni bu kadar ters köşe yapmamıştı. Hikâye boyunca kafamda kurduğum her şey bir anda değişti. Son sayfalarda gerçekten şaşkınlıktan durup düşündüm. Kitabı kapattığımda bir süre boş boş baktım diyebilirim.
Hem duygusal olarak etkileyen hem de şaşırtmayı başaran bir kitaptı. Karakterleriyle bağ kurduğum, sonuyla da beni afallatan bir okuma deneyimi oldu. Psikolojik gerilim sevenlere kesinlikle tavsiye ederim. 
Sally Hepworth 
İyi Kız Kardeş
Sally Hepworth İyi Kız Kardeş
Cehennem kitabın yorumu ile geldim
Langdon’ın hiçbir şey hatırlamadan hastanede uyanıyor, peşinde saldırganların olması falan direkt insanı içine çekiyor. Sürekli kaçıyorlar, bir şeyler çözmeye çalışıyorlar ve sen de okurken “tamam şimdi ne olacak?” diye devam ediyorsun. Sienna’nın ona yardım etmesiyle olaylar daha da sarıyor zaten.
Ama kitabın beni en çok etkileyen kısmı olaylardan çok verdiği düşünceydi. Dünya nüfusu, insanların geleceği, salgın ihtimali falan gerçekten bir noktada “biz harbiden nereye gidiyoruz ya?” diye düşündürdü bana.
Bazı fikirler aşırı rahatsız ediciydi ama bir yandan da mantıklı gelmesi daha kötüydü bence.
Bu arada Sienna benim favorim oldu. Kadın aşırı zeki, soğukkanlı ve güçlüydü. Böyle klasik kadın karakterler gibi yazılmamış olması çok hoşuma gitti. Çoğu yerlerde onda o kadar çok kendimi gördüm ki.. En sevdiğim kadın karakteri oldu gerçekten ()
Sadece kitap bir yerden sonra biraz fazla uzadı gibi geldi bana. İlk temposu çok iyiydi ama sonra bazı bölümlerde yoruldum açıkçası, o yüzden hızlı değil ağır ağır bitirdim. Ama boş vaktiniz varsa ve böyle hem gerilip hem düşünmek istiyorsanız kesin okunur bence.
Bayıldığım bir Kitap İncelemesiİnceleme
Agatha Christie’nin On Kişiydiler kitabını bitirdikten sonra birkaç dakika öylece kaldım… Gerçekten ağzım açık. Bu kadar akıcı, bu kadar kontrollü ve sonuna kadar gizemini koruyan bir kurguya uzun zamandır denk gelmemiştim.
Kitap daha başından itibaren insanı içine çekiyor. O ada, o kapalı atmosfer, karakterlerin yavaş yavaş yalnızlaşması… Okurken kendimi sadece okur gibi değil, sanki oradaymışım gibi hissettim. Herkes şüpheli, herkes potansiyel suçlu ve zihnim sürekli “bu mu, yoksa şu mu?” diye çalıştı. Tam bir psikolojik oyun.
En sevdiğim tarafı, olayların aceleye getirilmemesi ve gerilimin hiç düşmemesi oldu. Her bölüm bir öncekinden daha merak uyandırıcı. “Birazdan çözerim” diyorsun ama Christie seni her seferinde başka bir köşeye sürüklüyor. Güvende hissettiğin hiçbir düşünce uzun süre sağlam kalmıyor.
Ve final… Gerçekten şok ediciydi. Tahmin ettiğimi sandığım her şeyi yerle bir etti. Son sayfayı kapattığımda hem hayran kaldım hem de “bunu nasıl böyle ustaca yapmış?” diye düşündüm. On Kişiydiler, sadece iyi bir polisiye değil; okuru zekice kandıran, sonuna kadar peşinden sürükleyen çok güçlü bir roman. Kesinlikle unutulmayacak bir okuma deneyimi.
Agatha Christie 
On Kişiydiler
Agatha Christie On KişiydilerFavorim!1000k
Merhabalar ... Bu kitabın yorumunu yapmak için önce kendime iyice bir gelmem lazımdı O yüzden biraz gecikmiş olabilir. Ama öncelikle şununla başlamak istiyorum kesinlikle benim okuduklarımın arasında Beni en çok ağlatan, en çok düşündüren, en çok sarsan Hayatı yeniden sorgulatmama sebep olan kitap oldu! Nereden başlayacağımı bile bilmeden yoruma başladım.. biliyorsunuz ki Bir öncekinde 
02:02 Ayçiçeği Karnavalı Dolunay ve Çiçek değil ikizlerimiz vardı ve orada Dolunayı okurken Burada da Çiçeği okuyoruz.. Kitap Çiçeğin Dolunayın yerine geçip Ayza ile sahte bir evliliğe adım atmasıyla başlıyor.. Çiçek çok ketum, kendini çok soğuk hatta kötü gösteren bir karakter. Aslında normal hayatta Ayza da çok neşeli biri gibi durmuyor Yani normalde okuduğumuz romanlarda zıt kutuplar birbirini çeker ya işte biri soğukken diğeri eğlenceli oluyor vesaire Bu kitapta ise aslında Ayza da bir nevi içine kapanıp bir karakter fakat Bunu yansıtmamak için bir çabası var fakat Çiçek öyle değil. Ayza'nin Çiçeğe olan ilgisi şöyle başlıyor... Önce Çiçeğin günlüğünü buluyor Ve onu okuduktan sonra aslında kızın yaşanmışlıkları olduğunu anlıyor. Bundan sonrasında ise çok kişi Çiçekten uzak dururken Ayza ona yakınlaşmaya başlıyor Yani bir nevi Ayza da benim gibi Çiçeğin aslında bir günde böyle bir hale gelmediğini anlıyor ve onun ne yaşadığını, bu hale nasıl geldiğini çok merak ediyor... Tıpkı benim gibi. Aslında özeti anlatırken bile ne kadar Klişe durduğunun farkındayım ama doğru cümleler kuramıyorum Çünkü okumadan Gerçekten bunu anlatamazsın. Kitap Aslında hepimizin bildiği ama göz arttı ettiğimiz şeyleri bize gözümüzün önüne koyuyor. Ve nacizane fikrim Gerçekten herkesin okuyup bu gerçeklerle yeniden yüzleşmesi lazım Ve kitabın verdiği mesajı çok iyi anlamak ve onu uygulamak lazım. Beni çok ağlattı çok Düşündürdü
02:02 Ayçiçeği Karnavalı Dolunay ve Çiçek değil ikizlerimiz vardı ve orada Dolunayı okurken Burada da Çiçeği okuyoruz.. Kitap Çiçeğin Dolunayın yerine geçip Ayza ile sahte bir evliliğe adım atmasıyla başlıyor.. Çiçek çok ketum, kendini çok soğuk hatta kötü gösteren bir karakter. Aslında normal hayatta Ayza da çok neşeli biri gibi durmuyor Yani normalde okuduğumuz romanlarda zıt kutuplar birbirini çeker ya işte biri soğukken diğeri eğlenceli oluyor vesaire Bu kitapta ise aslında Ayza da bir nevi içine kapanıp bir karakter fakat Bunu yansıtmamak için bir çabası var fakat Çiçek öyle değil. Ayza'nin Çiçeğe olan ilgisi şöyle başlıyor... Önce Çiçeğin günlüğünü buluyor Ve onu okuduktan sonra aslında kızın yaşanmışlıkları olduğunu anlıyor. Bundan sonrasında ise çok kişi Çiçekten uzak dururken Ayza ona yakınlaşmaya başlıyor Yani bir nevi Ayza da benim gibi Çiçeğin aslında bir günde böyle bir hale gelmediğini anlıyor ve onun ne yaşadığını, bu hale nasıl geldiğini çok merak ediyor... Tıpkı benim gibi. Aslında özeti anlatırken bile ne kadar Klişe durduğunun farkındayım ama doğru cümleler kuramıyorum Çünkü okumadan Gerçekten bunu anlatamazsın. Kitap Aslında hepimizin bildiği ama göz arttı ettiğimiz şeyleri bize gözümüzün önüne koyuyor. Ve nacizane fikrim Gerçekten herkesin okuyup bu gerçeklerle yeniden yüzleşmesi lazım Ve kitabın verdiği mesajı çok iyi anlamak ve onu uygulamak lazım. Beni çok ağlattı çok DüşündürdüReklam