Aşıkların hali hep ağlamaktır, aşk ateşiyle yüreğini dağlamaktır.
Onların gülmesi gözyaşıdır, ağlamaları ateşlerinin biraz eksilip susmalarıdır. Bu gözyaşları evimi yabanca koymaz, elbette bir yerlere eriştirilir. Önce manasız görünür. Ama sonu kemal halidir. Aşıklar melamet taşından kaçmazlar. Ar, namus nedir bilmezler. Velhasıl başları, canı ve canları terk edip, ondan sonra muhabbet meydanına girerler. Lütfedip, ihsan edip, beni kendi halime koyasın. Kendi alemimizde olup, tutalım. Alem aşık olup gitmiştir, bağında daima gül bitmiştir.