Çoğu zaman yalnızdım ve diğer her şey
den çok lise eğitimime son verme düşüncesi ile meşguldüm, şehrin iki dağına çıkıyor ve orada, yukarıda saatlerce bir ağacın altına uzanarak ya da bir taşın üzerinde oturarak birden bana bile güzel görünmeye başlayan şehri seyretmeye veriyordum kendimi.
oysa onların mutsuzlukları gözle görülürken, benim mutsuzluğum derinlerimde, doğuştan içe dönük yapımda saklıydı. Böyle bir yapının iyi yanı, insanın mutsuzluğunun fark edilmemesi ve bu sayede genellikle rahatsız edilmemesidir.