Annemi toprağa vermemizden birkaç gün sonra dedem:
-Ee Leksey,-dedi,-madalyon değilsin ki seni boynumda taşıyıp durayım…Var git insanların arasına karış…
Ve ben de insanların arasına karıştım.
Hayatımız bizi her tür rezil,aşağılık yanlarının bolluğuyla şaşırttığı kadar;bunca pisliğin,rezilliğin ortasında aydınlık,insancıl bir hayat yaratacağımıza ilişkin sarsılmaz bir umudu var eden ışıltılı,sağlıklı,yaratıcı,insancıl,iyi bir şeylerin karşı konulmaz biçimde gelişip durmasıyla da şaşırtır.