Hakan Ertürk
@krutrena
brecht'i, tanpınar'ı, einaudi'yi, mednyánszky'yi, caravaggio'yu, ruhi su'yu, söğüt ağacını, nwakaeme'yi, krivetz rüzgârını, hayvanı, suyu ve yıldızları severim.
yürümek yatıştırır. yürümede sağaltıcı bir güç vardır. düzenli bir biçimde hep bir ayağı öbürünün ilerisine basma, aynı zamanda kolları ritmik bir biçimde kürek çeker gibi sallayıp soluma sıklığının yükselmesi, nabzın hafifçe uyarılması, gözün ve kulağın yönünün saptanmasına ve dengenin korunmasına yönelik etkinlikleri, akıp giden havanın deri yüzeyinde duyumlanışı. bütün bunlar bedenle zihni hiç karşı durulmaz bir biçimde birbirine yaklaştıran ve ruhu, ne kadar dumura uğramış, zedelenmiş de olsa, büyüten, geniştelen olaylardır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
postmodern bir korku kültürü ancak bu kadar iyi anlatılabilirdi. patrick süskind'in 1987 yılında yayımladığı, bireyin iç dünyasını muazzam bir üslup ile yansıtan, olağanüstü ototragedyası. çatı katında yaşayan jonathan noel'in odasına güvercin girmesi ile başlayan eser, dizgide bölümlere ayrılmasa da; concierge (bakıcı), clochard (sokak serserisi), madam topell (terzi), mösyö roedel (müdür) gibi kısımlara ayrılıyor.
patrick süskind'in bu eseri, ikinci dünya savaşı'nın insanı yıkan psikolojisi üzerine kaleme aldığı biliniyor. olay paris'te sıradan bir hayat yaşayan banka bekçisi jonathan noel üzerinden işleniyor. yine sıradan bir günün sabahında koridorda bir güvercin ile karşılaşıyor ve psikolojik bozukluklar burada kendini göstermeye başlıyor. okur, kitapta ilerlerken "varoluşçuluğun bir hastalık olabileceği" ihtimalini dahi düşünebiliyor. yalnızlığın yıkıcı etkisi de patrick süskind tarafından özene bezene işlenmiş. monologlar, okuru hiç sıkmıyor. süskind, psikolojik tahlil yaparken okuru sıkan yazarların düştüğü tuzağa düşmüyor ve sürükleyicilik yeteneği ile okuru kitapta tutuyor. karakter incelemesi seven okurların mutlaka okuması gereken bir kitap.
hotanto: güneybatı Afrika’da yaşayan ilkel bir boy ve bu boyun soyundan olan kimse.
chambre de bonne: franda'da ekseriyetle hizmetçilerin kaldığı çatı katı.
gabriel garcía márquez'in doğu almanya’dan başlayıp çekoslovakya, polonya, macaristan ve sovyetler birliği’ne uzanan serüveni. antoine roquentin'in istediği türde bir tür anı novellası belki de. cronica de una muerte anunciada'dan sonra pekişen gg márquez ilgim bu kitap ile birlikte daha da artmış oldu. seyahat etmeyi, gezmeyi sevenler için okuması zevkli bir kitap. "tıpkı kadınları olduğu gibi, ülkeleri de yataktan kalktıkları halleriyle görmek gerekir." sözü geçiyor kitabın bir yerinde, sovyetler birliği'ne atfen. güldürmüştü.
