Hakan Ertürk
@krutrena
brecht'i, tanpınar'ı, einaudi'yi, mednyánszky'yi, caravaggio'yu, ruhi su'yu, söğüt ağacını, nwakaeme'yi, krivetz rüzgârını, hayvanı, suyu ve yıldızları severim.
kitabı bitirip mektubu okuğumda bir 10-15 dakika kadar düşündüm. kitabı okurken not aldığım sayfalardaki cümleleri tekrar okudum. kitabın kapağını şöyle bir inceledim. tekrar açıp ilk cümlesini, ikinci cümlesini, üçüncü cümlesini, diğer paragrafları okumaya başladım. bu kitap hakkında bir şey söylemek istemiyorum. sadece şunu hissediyorum, mutlu olmak zorunda değiliz. başka bir şey demek gelmiyor içimden bu kitabın ardından. çok anlaşıldığını da düşünmüyorum, bu kadar popüler olmasına da açıkçası anlam veremiyorum. popüler olmayı hak edecek kadar kötü bir kitap değil, herkesin dilinde dolanacak kadar bayağı değil. az kişinin bildiği, sıradan bir yazarın sıradan bir kitabı olarak addedilmesini isterdim ve bunu eleştirmek. olric üzerinden bir zamanlar esprilerinin dönmesi, üzerine karikatürlerinin çizilmesi, bir lise öğrencisinin okul bahçesindeki demire tutunup düşmesiyle arkadaşının tutunamayanlar esprisi yapması, bu olaylardan yıllar sonra bana dokundu.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
stefan zweig'ın, yaşlı bir adamın karısından ve kızından kopuşunu, yüreğinde onlara karşı hiçbir şey hissetmeyişini anlatan, tıpkı ivan ilyiç'in ölümü'ne benzer şekilde insan yüreğinin hayata veda etmesini; belki de sinir bozucu fakat güçlü betimlemelerle bize ulaştıran uzun öyküsü. canı sıkılan bir insana okutulması durumunda panzehir etkisi yapıp hayattan zevk almasını sağlayabileceğinizi düşünüyorum, öyle etkili, öyle derin ve her erkeğin başına gelmesi muhtemel öyle sarsıcı bir öykü.
bir fransız sosyetesinin beni bu denli etkileyebilecek bir eser yazacağına inanmazdım, proust'un bu eserini okuyana dek. virgülü, cümlenin neresine koymam gerektiğini bana marcel proust öğretti. yaklaşık olarak son dört ayımı kitaplara ayırdım, sanırım bu dört ayda okuduğum otuz ikinci kitaptı ve kayıp zamanın izinde'yi okurken toprak yoldan, yeni yapılmış asfalt yola geçişi yaşadım. bunu, proust'un diğer yazarlardan daha iyi olduğunu iddia ettiğim için değil, proust'un bana çok daha farklı şeyler hissettirmesinden dolayı söylüyorum. evet, sartre da zweig da camus de beni alıp çok uzaklara götürmedi değil lakin proust'u okurken pineal gland'imde kalan o tadı hiçbir yazar bana hissettiremedi. cümleler o kadar usul ki, betimler o kadar lezzetli ki, bir çocuğun hayalinde evirdiği bir bulut olmak istedim. yağmur damlalarının düştüğü ilk çiçek ya da bir söğüt ağacının dalına konmuş, özgürlüğünün tadını çıkaran bir serçe.
tolstoy'dan ya da kafka'dan veyahut da camus'den bahsederken neden bu insanların büyük yazar olduğunu düşünürüz de emrah serbes'ten ya da yusuf atılgan'dan veyahut da sabahattin ali'den bahsederken "çok iyi yaa" deyip geçeriz bilmiyorum. acaba onların isimlerindeki yabancılık aroması mı bizi böyle düşündürür? tıpkı erken kaybedenler gibi bu kitabı bitirdiğimde de emrah serbes büyük yazardır demekten kendimi alıkoyamadım. bana bunu böyle hissettiren ahmet hamdi tanpınar ve yaşar kemal de olmuştu. siyasi fikirlerini, gezi'deki duruşunu ya da kişiliğini bir kenara bırakıp söylüyorum, emrah serbes iyi bir yazardır. benim, bir şeyler karalayabileceğime olan inancımı güçlendiren türk yazarlardandır. bu kitap, her cümlesiyle beynimin en ulaşılmaz noktalarına ulaşabilen yürekten bir kitap. sevgili asker arkadaşım mahmut'un güzel hediyesi. teşekkür ederim mahmut ve emrah serbes.
yoksulluğun, bir aileyi nasıl perişan edebileceğini gözler önüne seren steinback eseri. meksika'da geçen bu hikaye, steinback'in muazzam coğrafi tasvirleri ile farklı bir boyuta taşınmış. bu coğrafi betimlemeler, steinback okurken bana yaşar kemal'i de anımsatmıyor değil. kitap altı kısımdan oluşuyor. son kısmın sürükleyiciliği o kadar iyi ki, okurun gözü satırları tek tek geçerken diğer satırlara kayıyor.
