Kübra Seydaoğlu
@kseydaoglu
Bağımlı ebeveynlerin çocuklarının çoğu, aşırı endişeden dolayı öngörülebilirlik eksikliği yaşarlar. Birer yetişkin olduklarında, bu gibi sebeplerden kaygı bozuklukları yaşama ve bağımlılığı olmayan ebeveynler tarafından yetiştirilen kişilere kıyasla, bağımlılık geliştirme riskleri daha fazladır. Çoğu zaman iyi ancak bir süreliğine korkunç bir ebeveyn olmak, bazı şeylerin yanlış gitmesini bekleyen endişeli ve güvensiz yetişkinler yaratır.
...basitçe söylemek gerekirse, işlevsel bağımlı ebeveynlerin hatası iki kişi gibi davranmalarıdır. Çocuk ne zaman hangi kişiliğin ortaya çıkacağını önceden kestiremez. Bağımlılıklarına saplandıkları zaman, ebeveynlik yapmayı unuturlar.
İşlevsel bağımlı bir ebeveynin çocuğu açısından ailesiyle ilgili hatıraları oldukça karmaşıktır ve pozitif anıları ile üzücü olanlar sürekli yer değiştirip durur. Ne yapacağı kestirilemeyen bir ebeveynlik tarzıyla geçen bir çocukluktan sonra, bağımlı bir ebeveynin yetişkin çocuğu endişeli, gergin ve içten içe güvensiz hisseden bir birey haline gelir.
Diğer insanlar benden farklı bir dünyada yaşıyor. Renkleri görüyor, her şeyi hissediyor, birbirlerini seviyor ve heyecanlanıyorlar. Ben bunların hiçbirini yaşayamıyorum. Benim için dünya gri. Ben dünyanın içinde yaşamıyorum; ona dışarıdan bakıyorum.
Ergenler, isyan edebilecekleri ebeveynlere ihtiyaç duyarlar. Ebeveynlerinin kurallarına ve önem verdikleri şeylere çarparak, nasıl iyi kararlar verebileceklerini ve dürtülerini nasıl yönetebileceklerini öğrenirler.
İzin verici ebeveynlerin, çoğu zaman çocukları tarafından çok fazla sevildiği görülür çünkü izin verici ebeveynler, çocuklarıyla çok az çatışır. En basitinden 'hayır' kelimesini çok kullanmazlar. Bu ebeveynlerin büyük çoğunluğu genellikle, çocuklarıyla çatışmaktan rahatsızlık duyar ve öz-disiplinle ilgili kendi mücadeleleri vardır.