"derdi dünyadan büyük birkaç insan say?", "hem var mı onlardan?" diye sorsalar, sanırım ben bunların arasına Cemil Meriç'i kesinkes koyardım. Çektiği çile saygıdeğerdi, düşünceleri bir matkap etkisinden farksızdı.
Anladım, bunca yıl sonra niye başladın aramaya
artık satılmayan o kitabı. Bulduğunda niye sevindin,
sayfalarını çevirirken kürek şıpırtıları gelecek kadar
kulağına, haritalarda bile adı geçmeyen küçücük
bir adaya doğru yola çıkmış bir tekneden. Niye
aralanan kapının önünde bana sarılıp paylaşacak
kadar, şaşkın bakışlarına aldırmadan gelip geçenlerin.
Ve korkum, o da sizinkine benzemez
Saflar sıklaştıkça korkarım
Anlaşılmaktan korkarım, düşlerimden korkarım
Üstelik kırmızı ışıkta cam silen çocukları
Şoförlerden sakınmak zorundayım.