Kübra
@kubbra_n
Lisans
Ankara
20 Haziran
34 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Kitap altı yedişer sayfalık birçok hikayeden oluşuyor. Bunlar bir hikayeden ziyade; bazen bir yerde oturup gözlem yaparcasına, bazen de bir bilinç akışı şeklinde okuyucuya aktarılan yazılar.
Yazar anlattığı konuya özgü kelimelerle diyalog, gözlem ve iç konuşmaya dayalı bir anlatım tarzı benimsemiş. Bir yandan insanı derinlemesine incelerken diğer yandan zaman ve mekan betimlemeleriyle farklı bir tarz oluşturuyor.
Kınalı, İmroz, Yassıada, Sivriada ve Burgazada'daki insanların günlük hayatlarındaki küçük detayların öyküleştirildiği bu eseri okurken Mercan ustayla, Barba Vasili ile, Apollo ile, Ali Çavuşla, dondurmacının çırağıyla tanışma isteği duyuyorsunuz.
Reklam
Peyami Safa denilince şüphesiz akla gelen ilk eserlerden Fatih-Harbiye.
Neriman'ın; içinde büyüdüğü, yetiştiği kendi kültürünü bir kenara bırakarak, dışardan etkilenerek hayranı olduğu Batı kültürüne özenmesi çerçevesinde gelişen olaylar anlatılmaktadır. Yazar; Neriman'ın bu arada kalmışlığının çevresi ve ailesi üzerindeki etkilerini, kişilerin ayrıntılı duygu ve düşünce analizleriyle bize aktarmaktadır.
Olayların birbirine kusursuz bağlanışı, düşüncelerin felsefi boyutunun mükemmel açıklanışıyla sizi başlarda olmasa da ilerleyen sayfalarda içine çeken bu kitap; Hulki Aktunç'un önsözdeki deyimiyle tarihsel olandan çıkan bir roman. Okurken düşlerde gezintiye çıktığınızın farkında olup yine de kendinizi bu inanılmaz serüvene kaptırıyorsunuz. Tek eleştirim kitapta karakterlerin psikolojisine belki yeterince girilmemesi olabilir lakin bu bile karakterlerin duygularının size geçmesine engel değil.
Necip Fazıl Kısakürek’in ölüm korkusu ve kader konularını işlediği üç perdelik piyesi, kendisinin anlatımıyla "geçirdiğim büyük ruh çilesinin sahne destanı"...
Bir Adam Yaratmak’ta "ben" in ayrıntılı çözümlenmesiyle ölümden çok Husrev’in tiyatrosunun da adı olan ölüm korkusunun varlığı, kader ve varoluş meselsi yorumlanmıştır.
Ölüm korkusu adlı piyesini yazarken aslında ilhamının başta kendisi olduğunu reddeden Husrev sonunda kendini piyesini yaşarken bulur. Yaratmayı dilediği adam kendisi oluvermiştir.
"Bir adam yaratmaya kalkıştım. Ona bir surat ve kader bulmak...Meğer çok ileriye gitmişim." diyerek yaşadığı buhranın sebebini bulur Husrev kendince. "Yaratıcı neymiş, yaratmaya kalkışarak tanıdım" sözleriyle de yalancı ilahın artık doğru ilahı tanıdığını söyler.
Necip Fazıl'ın, "Bu eserimi bugüne kadar vücuda getirdiğim eserler içinde en bağlı olduğum eser biliyor ve öylece bildirmek istiyorum." sözleriyle tanımladığı bu muhteşem piyesini okumanızı ve üzerine düşünmenizi tavsiye ederim.
"Sana, beni asla tanımamış olan sana," diye yazılmıştı en üste, bir hitap, bir başlık yerine.
Hoş, herhangi bir hitap, bir başlık olması hiçbir şeyi değiştirmeyecekti muhtemelen. Açıkçası kitabı okurken sayfaları çevirdikçe içimde bir öfke belirdi. Hem kadının bu devasa tutkusunu bir bilinmeyen olarak yaşamaya razı olmasına hem de adamın her şeyi öğrendikten sonra dahi hafızasında bu tutkunun en ufak bir belirtisini dahi bulmaktan yoksun olacak kadarki umarsızlığına. Mutlak aşk kavramının asla, bir saniyeliğine bile öfkeye dönüşmemiş olması, mektubunda yaşadıklarını anlatırken bile her fırsatta adamı suçlamadığını dile getirmesi ne denli büyük bir tutku olduğunu gösteriyor. Gerçekten bir insan bir insana bu kadar çok bağlanmalı mı, onu gördüğü ilk andan itibaren hayatının geri kalanını onu sevmeye adayacak kadar bağlanmalı mı? Bu soruların cevabını bilemiyorum ama bu kitap hep bekleyen ama asla çağrılmayan bir kadının itirafı, bir haykırışı. R. ye gelince; artık beyaz güllerin kimden geldiğini biliyor, bunu daha önce hiç sorgulamamış olsa da.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
Reklam