Kübraa
@kubraaa14
aurë entuluva
219 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
J. R. R. Tolkien bu kitabı çocukları için yazdığı için dili çok samimi. Okuyucuyla konuşur gibi anlatıyor, arada yorumlar yapıyor ve “şimdi ne olacak?” hissini sürekli diri tutuyor. Bu yüzden kitap, sanki biri sana hikâye anlatıyormuş gibi ilerliyor. Hikayemize gelecek olursaaak;
Bilbocuğumuz Shire’da huzurlu, düzenli boş yemeli içmeli bir hayat sürerkeeen bir gün kapısına Gandalf çıkageliyor. Hemen arkasından Thorin Meşekalkanı’nın başlarında bulunduğu 13 cücede evini bir anda dolduruyor. Gandalf yaparsan sen yaparsın diye diye Bilboyu ikna ediyor ve Ejderha Smaug tarafından ele geçirilen eski cüce hazinesini geri almak için yola çıkıyorlar. Yolda trollerle karşılaşıyolar, Bilbo hırsızlık yapmaya çalışırken yakalanıyor, cüceler esir düşüyor neyse ki Gandalf olaya el atıp trollerin taşa çeviriyor ve bizimkiler mağarada çok çok önemli kılıçlar bulurlar. Rivendell’de Elronda misafir olurlar ve burada haritada bazı gizemler ve anahtar olayı çözülmeye başlar. Sonra tekrar yola çıkarlar dağlardaki fırtınalardan kaçalım derkeeeen goblin mağarasına düşerler ve hepsi yakalanır. Evet şimdi burada Orta Dünyanın kaderini değiştirecek ayrıntı geliyor; Bilbo kayboluyor ve Gollum ile karşılıyor. Aralarında bilmece oyunu başlıyor, ki benim için aşırı keyifliydi , Bilbo tesadüfen Tek Yüzük’ü buluyor ve kaçıyor. Kartallar goblinlerden kaçtıktan sonra herkesi kurtarıyor. Gandalf rehberliğinde cüceler Beorn’un evine gidiyorlar. Erzak depolarını fulleyip artık Mirkwood Ormanına doğru yola çıkıyorlar. Bu orman aşırı tehlikeli büyülü nehirler, örümcekler daha neler neler.. Gandalf benim başka işlerim var diyerek burada onlardan ayrılıyor. Ama Bilbocuğumuz artık eskisi gibi değil değişmeye ve gelişmeye başlıyor artık daha cesur. Bu bizimkilerin trollerin mağarasında bulduğu kılıçlardan
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu bir inceleme değil, şöyle ki kitabı okudukça aldığım notların kalıcı olarak kalması için yazacağım karalama yazısı. Tolkien sen bir dehasın. Kusursuz bir evren. Aslında bölüm bölüm yazma kararı almışken bunun ayrıntılarının içinden çıkamayacağımı fark ederek şöyle bir olay örgüsüyle başlayayım diyerek devam etmiş bulunmaktayım. Önce Silmarillion okuyup sonra Yüzüklerin Efendisini okusaydım daha mı iyi olurdu? Kesinlikle daha iyi olurdu. Ama Yüzüklerin Efendisini okurken hep daha fazlasını merak ettiğim
ve bu evrenden asla çıkmak istemediğim için şimdi okuyarak daha mı çok keyif aldım? Kesinlikle daha çok keyif aldım. O zaman yeterince uzun olan özetimi daha fazla uzatmadan hemen başlıyorum;
* Ainulindalë (Ainur’un Müziği)
Bu bölüm, dünyanın nasıl yaratıldığını anlatıyor. Henüz elfler, insanlar, Orta Dünya yoktur. Bu bölümde en güçlü Ainu: Melkor’un müziği nasıl bozarak uyumsuzluk yarattığını ve ilk kötülüğün kaynağıyla tanışıyoruz. Dünya bir müzik olarak yaratılıyor, ve Melkor’un hikâyesi tam olarak bu bölümde başlıyor.
“ Ve Melkor, diğer Ainur’un müziğine kendi düşüncelerini kattı.”
“ Ve Melkor, diğerlerinden daha yüce kudrete sahipti; fakat bu
kudreti uyumsuzluğa çevirdi.”
* Valaquenta (Valar’ın Anlatımı)
Bu bölüm bir hikâye gibi değil de kim kimdir görevleri nelerdir diye anlatılan bir rehber gibi görebiliriz. Diğer bölümleri anlamak için özellikle bu bölümü not alarak okumak bence çok önemli, çünkü ilerleyen bölümlerde “ Hı evet bu bu görevden sorumlu Vala “ diyerek anlamlandırma yapacağız.
* Ainur’un Arda’ya Gelişi (Quenta Silmarillion başlangıcı)
Bu bölümde Valar-Melkor çatışması, Ardanın şekillenmesi ile devam ediyor. Arda Melkor yüzünden biraz “ yaralı “ şekilleniyor. Büyük hikaye burada gerçekten başlıyor.
-İki Lamba
Valar dünyayı aydınlatmak için
Oruç Auroba inanılmaz güzel bir kalem… Kelimeleri öyle yerleştiriyor ki, cümleler birer kapıya dönüşüyor; o kapıların ardındaki gizli geçitler ise yalnızca gerçekten bakan okura açılıyor. Şöyle ki bu mektupta cevaplar yok, ki zaten Auroba’nın derdi de cevap vermek değiiil :) Hatta bence herkes için aynı şey anlatılmıyor, her okuyan kendi halini buluyor içinde. Herkese önerilir mi? Kessinlikle hayır. Düşünmeye hatta -durmaya ihtiyacınız varsa, cümlelerin boşluklarında da anlam arıyorsanız, “ anlamadım “ demekten korkmuyorsanız zamanınız geldiğinde buyruuun (:
Bu seriye başlarken devamının henüz yayınlanmadığını, bekleyeceğimi bilerek başladım ve şimdilik bu yolculuğa dahil olmak bile benim için aşırı keyifliydi. Rüzgarın adında adeta bir müzik dehası, akademide olağanüstü bir öğrenci, zekâsını müthiş kullanan biri olarak tanıştığımız Kvothe, Bilge Adamın Korkusunda resmeeen bir mit boyutuna ulaştı. Felurian’dan sağ çıkmalar, Adememre savaşçıları arasında eğitim görmeler, Maer Alveron olayları ( Alveron asla yapılanları hak etmese de ) daha neler neler… Kitap inanılmaz akıcı, bütün duyguları derin bir şekilde hissediyorsunuz. Yaşadığı acı bir olayı bile alaycı bir şekilde anlatması sık sık sizi gülümsetebilir. Bir de sonu bir yere bağlanmayan hikayelerimiz var ki bu konuda çok bir şey yazmak istemiyorum :D Serinin kalbi aslında büyü değil isimlerdir. ( İsimler bana sık sık Yerdeniz’i hatırlattı ) Kvothe’un en büyük gücü de buradan gelir. Denna’nın sürekli isim değiştirmesi, sürekli kaçması, hiçbir yere ait olamaması bu isim takıntısıyla birleşince tehlikeli bir denklem yaratıyor olabilir. ( Bu arada Denna bu noktada aşırı yorucu olmaya başlamıştı) Kitabı bitirir bitirmez hatta okurken bile o kadar çok soru vardı ki aklımda. Kvothe hangi kralı öldürdü? Ne oldu da dünyada kartlar yeniden dağıtıldı savaş,yaratıklar oluştu? Sandığın içinde ne var? Açılamayan ve kilitleri tanımlanamayan, ne sempatiye ne güce tepki veren o sandık… Denna’nın yazdığı şarkı Lanre’yi neden haklı gösteriyor? - Denna’nın hamisi var tabi bir de sürekli kim bu diye beklediğim- Serinin başındaki üçüncü sessizlik çok özel: Kvothe’nin kendisi. Bize yardımcı olacak tek kişi Bast sürekli hikâyeyi hızlandırmaya çalışıyor, Kvothe’u kışkırtıyor. Bekleyecek olsanız bile okuyun ya. Başladığınız zaman nasıl bitirdiğinizin farkında bile olmayacaksınız, emin
Kızıl Veba, uygarlığın ne kadar kırılgan olduğunu çarpıcı bir sadelikle gösteren distopik bir kitap. Jack London’ın bu distopik anlatımı sade bir dille masala çevirerek Granser’in torunlarına anlatmasını çok severek okudum. Tabiiii torunlarının bu anlatımı benim kadar sevmediğine eminim :) Granser’ın geçmişe dair anlattıkları, torunları için birer masaldan ibaret ve bu durum bilginin aktarılmadığında nasıl hızla anlamını yitirdiğini bize çok net bir şekilde gösteriyor. Bilgi ve kültürün unutuluşu, sınıf farkları ve güç, insan doğasındaki vahşet ve uyum temaları çok güzel işlenmiş. Kolay okunan bir kitap, tek seferde bitirebilirsiniz. Son olarak şu cümleyle incelememi bitiriyorum: “Medeniyet kalıcı değil, insan da sandığı kadar merkezde değil.”
