Bunca yıl kilo verip güzel olmaktan, eve kapanıp söz dinlemekten, lezzetli yemek yapıp göze girmekten, çocuk doğurup takdir görmekten medet uman biz, azıcık da Allah’ın otundan, taşından, yağından medet umalım. Ne olmuş yani?
Charlie dairemde, dizüstü bilgisayarından kanepemde kitap okurken yüzünde ciddi bir ifade var. Arkasındaki pencerenin pervazında biriken kar ve camın üzerinde eriyen kar taneleri, sokak lambalarına sarılmış Noel ışıkları ve devasa alışveriş torbalarını taşıyan insanlar.
Sevgi acının içinden geçme yollarından yalnızca biri bazen yanılıp ıskalayabilir. Acı hiçbir zaman ıskalamaz. Bu yüzden ona dayanma açısından pek seçeneğimiz yok. İstesek de istemesek de katlanmak zorundayız.