İnsanın en ciddi hali yeni doğduğu haldir...
Ve hiçbir insan yeni doğmuş çocuk kadar başarılı değildir...
Zira yeni doğan bir çocuk zamanla yarışır gibidir..
Bir yaşına kadar yürümeyi öğrenmelidir...
İki yaşına kadar konuşmayı...
Çevreyi tanımalı, eşyayı kullanmayı öğrenmeli...
Bedeni ile eşya arasında bir bütünlük kurmalıdır...
Ve bütün bunlar için az bir zamanı vardır; çocukluk yılları kadar...
Bundandır ki çocuğun işi ciddidir...
Çocuklar ise yoruldukça sanki ayaklarına bir bağlanıyormuş gibi hissederler... Ve bu bağdan kurtulma çabasıyla kendilerini zorlar, bu engeli ortadan kaldırmak için daha hızlı hareket etmeye çalışırlar... Bu bir çocukluk yanılgısıdır...
Kaygılı ruh hali, çocukluk yılları için en tehlikeli ruh halidir... Bundandır ki çocuk uykudayken veya başka bir alandayken gizlice ayrılmak, oldukça sakıncalı bir ebeveyn tutumudur.
Böylesi çocuklar, kaybetme korkusuyla anneye daha çok bağımlı hale gelir, gece uykusundan kaygıyla uyanır, yetişkinlik yıllarına da yansıyan ayrılma kaygısı yaşarlar...