Videolar
30 MAYIS 1924 - Fikriye Hanım'ın Ankara'da intiharı.
Ve Mustafa Kemal'in kendisi için yazdığı şiiri:
Sen gitmedin
Ben azalmadım
Kurtuldum hayalden
Keder olmadı
Herkes kendini
Bir daha sevdi
Heves, pişmanlık
Bıraktı kalbi
Şiir okumadım
Zamanı bildim
Aşk evdi
Güz hep başkalarının
Bahçesine geldi
Kalabalığı sevdim
Yağmur sadece yağdı
Hiçbir kadına bakmadım
Bindiğim her otobüs
Datça'ya gitmedi.
ÜNLEM
Daktilocu cennet ile cehennem arasında bir tür sersemletici karabulutta yaşıyordu. Hiçbir zaman "ben benim" diye düşünmemişti. Buna hakkı olduğunu düşündüğünü de sanmıyorum, o bir rastlantıydı. Bir gazete kâğıdının içinde çöpe atılmış bir döl. Onun gibi binlercesi var mı? Evet, hepsi de sadece rastlantı. Şöyle bir düşününce: hayatta kim bir rastlantı değil ki? Bense bir rastlantı olmaktan zar zor kurtuldum çünkü yazıyorum, ki bu da gerçek bir eylem. Böylece iç güçlerime dokunabildim, kendi içimden sizin Tanrınıza ulaştım. Neden yazıyorum? Ne biliyorum? Hiçbir fikrim yok. Evet, bu bir gerçek, bazen kendim olmadığımı düşünüyorum, uzak bir galaksiye aitmişim gibi geliyor, kendime o kadar yabancıyım ki. Bu ben miyim? Kendimle karşılaşmaktan korkuyorum.
“Sen bana baktığın sürece ben hep mutlu olacağım”1000Kitap
Hergün bir fotoğrafını sildim her gün,
Senden kalan bir anıdan kurtuldum.
Ne kadar sürer bilmiyorum ama uzun bir süre baya canım yanacak,
Ama evi değiştirmem daha uzun sürücek bu sıralar çünkü ne zaman istesen beni burada bulabilirsin
Belki özlersin,belki dayanamazsın,belki aklına eserde çıkar gelirsin diye gidemiyorum bu evden
Çok bekledim seni
Çok yandım
Çok ağladım
Çok kırıldım
DEVAMI İÇİN ( sevgiligunluk.tr/post/69da3eb807... )