thilda
@kuslarucuyor
bir kadındı / bir ülkeydi / kapanmazdı artık yarası
Şu anda okuduğu kitaplar
Gerçek üstü sayılabilecek bir biçimde akıcı ilerleyen, okuyucusunu hep diri ve çemberin içinde tutmayı başarabilen bir roman. Hikayede yer yer eksiklikler hissettim ama bu eksikliklerin her okurun canını sıkan türden olmadığını düşünüyorum, spoiler vermemek adına burayı es geçiyorum. Katili çok erkenden tahmin etmiş olsam da -hatta kitabın bitmesine son 100 sayfa kaldığında katilin kimliğinden emin olarak kitabın devamını okudum diyebilirim- hikaye sizi öylesine sarıyor ki sıkılıp da kitabı bir köşeye atmayı düşünmüyorsunuz bile. Özellikle ana karakterler gayet iyi işlenmiş bana kalırsa; yazar sahneleri ve karakterleri o kadar canlı resmediyordu ki sanki betimlemeleri, analizleri okumuyor da bir tabloya bakıyormuş gibi hissettim çoğu zaman. Ayrıca her bölüm değişiminde komiserler arasındaki geçişi de çok rahat bir şekilde yakalayabildim; hikaye bütünlüğünü yadırgamadan, uyumla ve merakla okumaya devam ettim. Kısacası keyifli bir okumaydı, film izler gibi bir sonraki sahne için sabırsızlanarak sayfalarını çevirdiğim nadir kitaplardan oldu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kitabı okumaya başlarken, Aziz Bey'in elim hadisesini öğreniyoruz ilk sayfalarda. Mevzubahis hadise nasıl bir olay örgüsü içerisinde gerçekleşmiş, işin aslı neymiş ne değilmiş, kim haklıymış bilmiyoruz. Aziz Bey, okuyucuyla daha ilk sayfalarda, soğuk ve yağmurlu gecenin sabaha uzanan saatlerinde yakaları ve kol ağızları mor satenden kostümüyle -kitabın sonunda öğreniyoruz ki kostümün bir kolu boydan boya yırtılmış- evinde yapayalnız oturur vaziyette buluşuyor. İşte böyle başlıyoruz Aziz Bey'i tanımaya. Gençliğine, ilk aşkına, Beyrut'a gidişine, çok kısa ama çok mutlu 3 gününe, Beyrut'tan dönüşüne, annesine, babasına ve daha nicesine şahit oluyoruz. Aziz Bey'in hadisesi ile başladığımız bu yolculuk, Aziz Bey'in hadisesi ile son buluyor.
88 sayfa bir kitap ilk etapta kısacık gibi görünse de gözümüze, yükte hafif pahada ağır da olabiliyormuş, anladım ki kitabın son sayfasını çevirirken kalpte bıraktığı tesir hiç de hafif değilmiş. Yazar çarpıcı ve etkileyici bir üslupla ne kadar çok şey anlatmış.
Zamanlamadan mı bilmiyorum fakat Ayfer Tunç'un kalemini okumaya ne kadar çok ihtiyacım varmış. Benim için yeri ayrı kalacak bir okuma deneyimi oldu diyebilirim.
Henüz kitabı okumaya yeni başlayan okuyucular için iyi okumalar diliyorum zira elinizden bırakamayacak ve bir oturuşta bitireceksiniz fakat Ayfer Tunç'un cümleleri okumakla tükenecek cinsten olmayacak.
İnsan bir kere hakikatin farkına varmaya görsün, bir daha eski benliğine kavuşamaz. Bazen bir lanet gibi çöker tepesine de, görece ihtişamlı bir sona gebe kalır âdem. Çare kurtulmaksa, kurtulmanın çaresi nedir?
Martin Eden hakkındaki detaylı düşüncelerimi kendime saklamak istesem de, şunu söylemeliyim ki Martin, mücadele silsilesinde var olmaya çalışırken tanıdık bir dost -belki de bir ayna- olarak yaşadı zihnimde. Nitekim Martin nerede olursa olsun cesurca yaşadı. Gerek zihnimde gerek kendi evreninde öyle cesur yaşadı ki geride iz bırakmaması delilik olurdu.
Bu kitabi bu kadar gec okumus olmama mi yanayim yoksa ilk defa okumanin verdigi heyecani ve hazzi tattigima mi sevineyim bilemedim. Okudukca icim icime sigmadi uzun zaman sonra ilk defa bir kitap icin bu kadar heyecanlandim. Bana bir seyler kattigini hissettigim, insan olmayi hatirlatan bir roman okudugum icin cok memnunum. Okumayan arkadaslarin ertelemeyi birakip en kisa zamanda okumasi gerektigini dusunuyorum. Kanaatimce Livaneli isminin edebiyat camiasinda neden bu denli yanki buldugunun kanitidir Serenad. Boyle bir roman icin kendisine tesekkur ederim. Bir de, kitabin kapagini kapattigimda Serenade fur Nadia'yi dinleyemeyecek olusumdan kaynakli buruk bir eksiklik hissettim ki bu da bana kitabi ne kadar benimsedigimi farkettirdi. Anladim ki bu kitapla beraber populer diye oteledigim diger kitaplara karsi onyargimi yikmak icin guzel bir adim atmis oldum. Guzel bir deneyimdi.
Hakkında uzun uzadıya konuşulacak, büyük ihtimalle, gerçek bir hikayesi ve gerçek karakterleri olan bir kitaptı. Doğruluğu yer yer sorgulansa da içerdiği tespitler enine boyuna tartışılacak nitelikteydi. Kitabı genel olarak sevdim ancak rahatsız olduğum bazı kısımları da es geçemem. Kadınlara yönelik zayıf varlık nitelemesinden pek hoşlanmadım, dil bazı zamanlar hiç hoşuma gitmedi hatta ama bunlar için yapılacak bir şey yok çünkü genellikle söylenen çoğu cümle Zorba'nın cümleleriydi, yazarın değil. Zorba da hayatı, isteği doğrultusunda ve kendi tabiriyle ipleri koparmış bir "özgür" olarak yaşayan alışılmışın dışında bir insan. Haliyle olaylara bakış açısından davranışlarına kadar birçoğumuzdan farklı ve aykırı, belki de korkusuz. Bu yönüyle de çoğumuzun aklına kazınmış bir karakter.
Dili sade ve akıcıydı, betimlemeler güzeldi. Bu özelliklerin hepsi birleşince de ortaya okunabilirliği yüksek bir roman çıkıyor zaten, okuyacak arkadaşlara keyifli okumalar diliyorum şimdiden.
Bu arada kitabın bir de aynı adlı uyarlama filmi var, Anthony Quinn karşımıza Zorba olarak çıkıyor. Kitabı okuyup da izlemeyen var mıdır bilemem, yine de bir hatırlatma maksadıyla dipnot olarak geçeyim dedim:)
