Kelebeğin Cesedi
@lablab
18 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Uçmaya devam etmeliyiz çünkü nasıl duracağımızı bilmiyoruz.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Henüz birinci bölümü okudum, ki birinci bölümü okumam gerek sıcak havanın bunaltıcı etkisi gerek kitabın zor anlaşılırlığı yüzünden 2 3 günümü aldı, ancak kitabı okurken yoruluyor insan ciddi mânâda. Okumaya başlayınca her şey çok hızlı gelişiyor, sanki kitapta yaratılan dünya bize daha önceden tanıtılmış gibi anlatılıyor ancak bu dünyayla ilk kez karşılaştığınız için adeta dumur ediyor kitap sizi. Normalde ilk bölümden eleştiri yazmam (daha doğrusu genelde kitap eleştirisi yazmam) ancak bu kitaba devam edecek miyim pek emin değilim. Muhtemelen bir 'klasik' olduğu için bitireceğim ama bayağı zorlayacak gibi duruyor. Gelecekte neden yarım bıraktığımı unutursam da bu inceleme burada kalsın...
<<Değişmeğe çalışacağım. >>
<<İğrencim, >> diye düşündü. Umutsuz bir öfke yanaklarını alev alev yakıyordu. İvich başını salladı.
<<İnsan değişemez, >>dedi.
<<Anlamıyorum, İvich. Konserleri dinlemekten, tabloları seyretmekten zevk almıyor musunuz? >>
<<Alıyorum tabii. >>
<<Ne kadar isteksiz söylüyorsunuz. >>
<<Gerçekten çok seviyordum... Ama şimdi dehşete kapılıyorum>> dedi âni bir hiddetle, <<sevdiğim şeylerin bile bana zorla yaptırılmasını istemem. >>
<<Yerleşmişsiniz ve yerinizi dünyanın bütün altınlarına bile değişmezsiniz. >>
<<Demek buydu! >> dedi Mathieu. <<Bu hususta ne biliyorsunuz? >>
<<Sadece bir görüş: Hayatınızın ve her konudaki fikirlerinizin olgunlaştığını biliyorum. Ancak, yetiştirebileceğiniz şeylere elinizi uzatıyorsunuz, ama onları almak için rahatınızı bozmazsınız. >>